🚀 go-pugleaf

Użytkownik "Flyer" napisał w wiadomości:

>> Użytkownik "Flyer" napisał w wiadomości:

>> > A ja nie - różnimy się co najmniej w jednym - Ty bywasz/byłeś naprawdę
>> > winny, a Twoja wina była Ci dawana ma tacy, wprost rzekłbym. Ja swojej
>> > winy za cholerę nie mogę dostrzec, ale ktoś ratując swoje poczucie
>> > wartości i spójności osobowości zarzucił mnie całą kupą gnoju. I tyle,
>> > jeżeli chodzi o ten temat.

>> Dobrze, że się różnimy. Rozumiem Twoje motywy, niemniej jednak nie mogę 
>> nie
>> wtrącic tutaj takiej uwagi: Nawyki, o których wspomniałem, warunkują 
>> naszą
>> proaktywność. Osoba proaktywna (taka, które jest świadoma tej przestrzeni
>> między bodźcem a reakcją i korzysta z niej) nie zmienia zdania o sobie w
>> obliczu obrzucenia błotem.

> Tyle, że ta przestrzeń, jak ją nazywasz, jest grą, i to grą w Twoim
> negatywnym rozumieniu - reakcja nie jest naturalna, gdzieś energia
> uderzenia, jak najbardziej fizyczna, pozostaje i za jakiś czas
> wydostanie się w jakieś mniej lub bardziej negatywnej formie na
> zewnątrz, albo się skumuluje. Ten sposób, który podałeś, to sposób
> zastępczy wtedy, kiedy nie mozna/nie umie się/nie chce się pokazać
> emocji. W innych sytuacjach powinna zadziałać naturalna reakcja i cały
> trening powinien iśc w kierunku nabywania naturalnych reakcji.

Prezentujesz tutaj wizję jakiejś nieuchronnych, fizjologicznych niemal 
skutków na zadany cios mentalny Twojej osobowości. Tymczasem moja 
rzeczywistość czegoś takiego nie uznaje. Ja jestem właścicielem swoich 
emocji i ja mam na nie największy wpływ. Po prostu nie pozwalam sobie 
manipulować komuś moimi emocjami. Nie widzę tu związku z żadną grą. Mogę o 
tym powiedzieć otwarcie obrzucającemu mnie błotem. Nie ma problemu. Nie 
gram.

> W moim przypadku zagrało co innego - odejście wiązałoby się z
> porzuceniem grup dyskusyjnych/środowiska społecznego/środowiska jakiejś
> formy prezentacji siebie - to schemat w którym osoba upiera się, że się
> nie ruszy, niezależnie co się będzie działo i nie przyjmie metod drugiej
> strony.

Nie odszełeś przecież. Jesteś. Nie masz wrażenia, że przespacerowałeś się po 
kocich łabach okrężną drogą, zamiast pójść prosto wygodnym chodniczkiem, a 
energię zużytą na pokonanie trudniejszej drogi zużyć na coś bardziej 
korzystnego?

>> Jeśli ktoś zarzuci mi kradzież, schemat mojej reakcji będzie taki:
>> Najpierw badam, co takiego mogłem zrobić albo co mogło się wydarzyć, że
>> spowodowało taka opinię i jeżeli przekonuje się, że nic takiego nie miało
>> miejsca, uznaję, iż problem należy już nie do mnie, tylko do opiniodawcy.

> ;) Bywa, że ktoś nie wiedząc jak się bronić, może np. odparować
> ciosem/konfrontacją - "tak, ukradłem". Ale to przypadek skrajny i
> ciekawostka.

Dlatego mówię, o tym, że do wykorzystania wspomnianej przestrzeni trzeba być 
przygotowanym. Trzeba być niezależnym w opini o swojej osobowości. Trzeba 
wiedzieć kim się jest. Król nie reaguje na "Spieprzaj dziadu!"

> A odnośnie treści - akurat kradzież jest dosyć prostym zagadnieniem, bo
> nie jest pojęciem abstrakcyjnym. Też bym potrafił w ten sposób "odciąć"
> oskarżyciela. Inaczej się ma rzecz odnośnie pojęć abstrakcyjnych, bez
> określonej granicy, a nawet często z rozmytą i wieloznaczną treścią.

Tak. To, że nie ukradłeś, możesz mieć namcalną pewność. A to, czy byłeś 
głupi - już nie. Ale tylko wtedy nie masz pewności, jeśli masz zbyt niskie 
poczucie własnej wartości. Nad tym trzeba niestety popracować. :)
Jaśli na jednym krańcu poczucia ww można człowiekowi wmówić wszystko, a na 
drugim nic - to jesteś gdzieś na tej linii. Być może zbyt blisko jesteś 
początku tej linii. Jednak to nie jest wrodzone.
Oczywiście ważne jest także, kto dokonuje takiej a nie innej oceny Ciebie. 
Ale świadomość tego powinna służyć do korekty w w ocenie sytuacji, a nie 
powinna być przyczyną bezkrytycznego przyzolenia na negatywną reakcję.

-- 
pozdrawiam noworocznie
michał