🚀 go-pugleaf

> nadal uważasz, że jestem kimś wyjątkowym?
> nawet wtedy, kiedy są pełni grzechu i niespełnionych namiętności? a kiedy
> już mówią, mówią o tym, jak bardzo im jest w tym do dupy?

Marta:

odpowiem raczej ogólnie, bo to forum nie jest najlepszym miejscem do
mówienia o tym co dotyka w sposób osobisty, czegoś co daleko bardziej
wykracza poza zwykłą rozmowę (przez szacunek dla doświadczenia
siegającego poziomu duszy, to zbyt delikatna materia, a zarazem bradzo
osobista i indywidualna)

życie w swej konstrukcji jest porażająco proste. Ten fenomen prostoty
zycia zawiera się w jego nieustannej zmienności, która jest siłą
napędową ewolucji i rozwoju, zarówno na poziomie pojedyńczego
człowieka jak i całych zbiorowości czy cywilizacji. Nie istnieje żadne
status quo, które byłoby w stanie powstrzymać ową zmienność. Nurt
rzeki zwanej życiem rozrywa wczesniej czy później wszystkie tamy,
postawione na niej.
Nieustanna zmienność życia możliwa jest tylko i wyłącznie dzięki
wyborom dokonywanym przez uczestników życia. Schemat wyboru jest dosyć
prosty: tak, nie; białe, czarne; szklanka do połowy pełna, do połowy
pusta itd...
Można sobie postawić pytanie skoro to takie proste, to dlaczego w
praktyce takie trudne?
Sekret tkwi w takiej oto sentencji: "Nie ma złych odpowiedzi, są tylko
źle postawione pytania"
Chcąc przekroczyć swój własny rubikon czesto zadajemy sobie pytania,
które w zasadzie mozna sprowadzić do dwóch:
jaką cenę przyjdzie mi zapłacić za jego przekroczenie? co zyskam
decydując się na jego przekroczenie?
Odpowiedzi będą oczywiście z goła odmienne. Do czego innego prowadzi
droga w lewo a do zupełnie czegos innego droga w prawo (wybór).
Wcześniej czy później wyboru trzeba dokonać, zgodnie z zasadą
zmienności zycia, bowiem status quo w stanie zawieszenia jest nie do
utrzymania na dłuższą metę. To jakiego się dokonuje wyboru zalezy od
intencji (nastawień) wybierającego. Dokonanie wyboru determinuje
dalsza drogę. Jesli dokona się wyboru w lewo, to nie ma co już potem
żałować tego co mogłoby być; jesli dokona sie wyboru w prawo, nie ma
co żałować tego co sie utraciło. Chodzi o to aby po dokonaniu wyboru
być konsekwentnym w swoim wyborze. Brak konsekwencji prowadzi w
efekcie do tego, że człowiek przestaje być dyspozytorem w swoim
własnym życiu.

zostawiłem kawałek z Twojej wypowiedzi by coś na ten temat napisać.
Tak nadal tak uważam i podtrzymuję swoją opinie w tym wzgledzie.
Nie istnieje cos takiego jak grzech i bycie pełnym grzechu i
niespełnionym. Poza jednym wyjątkiem. Jedyny grzech jaki istnieje to
zdrada własnej duszy, jej marzeń, jej pragnień, co w konsekwencji
rodzi niespełnienie. Przysłowiowe trzydzieści srebrników jest własnie
zapłatą za zdradę samego siebie. Status quo wczesniej czy później
rozsypie się, życie każdego człowieka wczesniej czy później dobiegnie
końca. Ból z powodu zdrady samego siebie i niespełnienia pozostanie na
zawsze. I wówczas na prawde jest do dupy.
Teraz tylko dla Ciebie:
Feniks odradza się z popiołów. Jeszcze jest młodym pisklęciem,
nieopierzonym, nie umiejącym latać. Ale przyjdzie czas, że wzbije się
w niebo i poleci ku gwiazdom. I nie powstrzymają go ani nakazy, ani
zakazy, ani zadne dogmaty świetych prawd wiary tego swiata...
Dlatego kazdemu, kto zaczyna byc świadom pragnienia swojej własnej
duszy, podażania ta drogą, nalezny jest szacunek i uznanie; bo to
droga wyjatkowa, i nie kazdy ma odwage wejść na nią
pozdrawiam ciepło i serdecznie
robert