🚀 go-pugleaf

In article <fegqv9$dap$1@atlantis.news.tpi.pl>,
 "Emotive" <nothing@xxx.pl> wrote:

> Na zewnatrz wszystko wyglada jak najbardziej ok. Sęk w tym,
> że żona, z którą jestem od 3 lat (zaobrączkowani od 8 miesięcy)
> często miewa depresje. Nie są to typowe objawy, ale sygnaly
> typu smutna mina, niechec do robienia czegokolwiek itd. Mozna
> to przetrawic i umiec zyc z tym, ale rozwala mnie sytuacja, kiedy
> slucha zona słów piosenki jakiejś romantycznej o wielkiej miłości
> albo tęsknocie za kimś i dobitnie mi daje do zrozumienia, że ona
> właśnie tęskni za kimś... Przyznam się, że mam wady, że bywam
> czasami nieznośny (fochy). Podobnie jest z jej strony, nigdy natomiast
> nie pokazuje jej, że mi aż tak z nią źle, że dołuje się i jednocześnie ją,
> bo usłyszałem jakąś piosenkę o kochankach nieszczęśliwie zakochanych
> albo rozmowę w TV w programie z cyklu "Rozmowy w toku" skłaniającą
> do zadumy i (ironizując) powiedzenia partnerowi "a widzisz, a ja
> jeszcze mam siłę żeby z Tobą żyć pod jednym dachem".

Wysyła Ci jakieś sygnały. Możesz je próbować rozszyfrować samodzielnie, 
ale najlepiej skróć sobie drogę i zapytaj ją wprost. Nie oczekuj, że nie 
zaleje Cię wpierw spamem mniej lub bardziej racjonalnych pretensji, ale 
jak już to z siebie wyrzuci i zwerbalizuje, sama odłowi co 
idiotyczniejsze i przejdzie do sedna w trybie ugodowym. Testowane na 
ludziach, działa w niemal 100%, jak nie działa, znaczy delikwent nadaje 
się do psychologa od urojeń.

Tylko nie schrzań sprawy, jak już ona się obnaży, bo wówczas to Ty 
będziesz dupkiem w tym związku.

> Czy wszystkie kobiety tak mają?

#1 z mojej terapeutycznej listy przebojów 
http://www.youtube.com/watch?v=r7Hc3gNqWzM . Ale takie rzeczy starannie 
ukrywam przed partnerem, coby antycypować nie zaczął ;>

> Przerażają mnie te ciche dni z jej strony. Mogę wytrzymać dzień, dwa,
> ale po co tego typu gierki? Próbuje zgodnie z racjonalnym myśleniem
> pogadać na spokojnie.. ale kończy się to tym, że przyznaję jej rację,
> chcę to zakończyć jak najszybciej, tuląc ją do siebie i potem się
> z czasem wszystko powtarza.

Ja bym kopnęła w dupę faceta, który pozwala sobie na tak protekcjonalne 
traktowanie mnie, że "dla świętego spokoju" przyznaje mi rację. "Łatwe" 
rozwiązania wchodzą w krew, sytuacja się powtarza a święty spokój jest 
iluzją. Upokorzenie adwersarza to jeszcze nie jest moralne zwycięstwo.

> Przeraża mnie fakt, że gdy byliśmy zakochani po uszy, był czas na
> imprezy, na wspólne spacery a obecnie gdzieś to się ulotniło i chociaż
> namawiam żonę, to albo woli obejrzeć ze mną film, albo namawia
> mnie do pójścia spać, bo rano ma pomysł, żeby skoczyć do centrum
> handlowego.

Przekonaj ją, że małżeństwo to jeszcze nie jest koniec życia 
pozamałżeńskiego.

> wracać po pracy, ale jednocześnie człowiek zaczyna tyć, nie ma czasu na
> swoje pasje, chociaż paradoksalnie czas ten był wcześniej, chociaż zajęć
> nie było wcale mniej. Dochodzą do tego kłótnie i syndrom oddalania się
> tym dalej - PARADOKSALNIE - im jest się bliżej siebie.

A to ciekawe: przedtem mieliście czas na imprezy, spacery, spotkania, 
chociaż teraz macie wspólne gospodarstwo, którym razem łatwiej niż 
osobno się zajmować, generujecie podwójny przychód, z którego część 
możecie przeznaczyć na jakąś gosposię 1x w tygodniu, dzieci jeszcze nie 
macie, zajęć mniej więcej tyle samo co przedtem - żyć nie umierać :]

Uważam, że oboje to małżeństwo traktujecie jak kierat na roli. Wyjedźcie 
gdzieś ze znajomymi, albo poznajcie nowych, wyremontujcie mieszkanie, 
zapiszcie się do Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka albo czegoś w tym 
stylu, znajdźcie pracę, którą będziecie uwielbiać. Zróbcie coś, by wasze 
życia wypełniły się nową jakością, nowym sensem, którego źródłem nie 
jest małżeństwo. Bo to jest monotonne i toksyczne.

Pozdrawiam
Iff

-- 
my contributions
http://maddama.deviantart.com/gallery/
http://maddama.wordpress.com/