🚀 go-pugleaf

Emotive napisał(a):
> Nigdy nie przyszloby mi do glowy, aby sie zastanawiac nad
> sensem bycia z druga osoba. Ale zaczalem sobie rozmyslac,
> co ja z tego mam, ze zyje z kims. Przyznam sie, ze rozwazania
> te zaczely mnie trapic, odkad pojawily sie u mnie (u nas)
> problemy.

To juz dawno mi przyszlo do glowy, co ja mam z tego, ze z kims zyje?
Kolezanke?
Inteligentna rozmowczynie?
Towarzyszke?
Troszke tak\troszke nie kochanke?
I bez tego moge miec to wszystko.
Ja wiem, potrzeba zycia z kims jest olbrzymia, ale zycie z kims od 
czapy, to kompletny bezsens.

> Na zewnatrz wszystko wyglada jak najbardziej ok. Sęk w tym,
> że żona, z którą jestem od 3 lat (zaobrączkowani od 8 miesięcy)
> często miewa depresje. Nie są to typowe objawy, ale sygnaly
> typu smutna mina, niechec do robienia czegokolwiek itd. Mozna
> to przetrawic i umiec zyc z tym, ale rozwala mnie sytuacja, kiedy
> slucha zona słów piosenki jakiejś romantycznej o wielkiej miłości
> albo tęsknocie za kimś i dobitnie mi daje do zrozumienia, że ona
> właśnie tęskni za kimś... Przyznam się, że mam wady, że bywam
> czasami nieznośny (fochy). Podobnie jest z jej strony, nigdy natomiast
> nie pokazuje jej, że mi aż tak z nią źle, że dołuje się i jednocześnie ją,
> bo usłyszałem jakąś piosenkę o kochankach nieszczęśliwie zakochanych
> albo rozmowę w TV w programie z cyklu "Rozmowy w toku" skłaniającą
> do zadumy i (ironizując) powiedzenia partnerowi "a widzisz, a ja
> jeszcze mam siłę żeby z Tobą żyć pod jednym dachem".

Okazuj jej zrozumienie, ale nie pokazuj jednoczenie, ze mozesz zniesc ze 
spokojem wszystko.
Inaczej przegrasz.

> Czy wszystkie kobiety tak mają?

Nie.

> Przerażają mnie te ciche dni z jej strony. Mogę wytrzymać dzień, dwa,
> ale po co tego typu gierki? Próbuje zgodnie z racjonalnym myśleniem
> pogadać na spokojnie.. ale kończy się to tym, że przyznaję jej rację,
> chcę to zakończyć jak najszybciej, tuląc ją do siebie i potem się
> z czasem wszystko powtarza.

Sprobuj ja kiedys opierdolic, powiedz jej, zeby sie ogarnela i 
postarala. A jak nie pooze, to tak jak ja zastanow sie, czy nie 
wartaloby tego wszystkiego rzucic w pizdu.
Prawada jest taka, milosc ci wszystko wybaczy, ale do czasu.
W pewnym momencie wszystko zaczyna razic.
Mowisz, tlumaczysz, prosisz, ona obiecuje, ale zawsze wychodzi z tego 
chuj i wtedy tracisz chec na wszystko.
To jest dobry moment, by pomyslec o tym, zeby sie rozstac, wyciszyc sie, 
odnalezc ten stracony czas i zaczac wszystko od nowa.

> Reasumując: jest stabilizacja, jest gdzie i dla kogo (tak, jeszcze w to 
> wierzę)
> wracać po pracy, ale jednocześnie człowiek zaczyna tyć, nie ma czasu na
> swoje pasje, chociaż paradoksalnie czas ten był wcześniej, chociaż zajęć
> nie było wcale mniej. Dochodzą do tego kłótnie i syndrom oddalania się
> tym dalej - PARADOKSALNIE - im jest się bliżej siebie.

Czlowiek sie starzeje, lata mijaja, coraz wiecej rzeczy okazuje sie 
meczace, coraz wiecej blahuch problemow jest nie do przeskoczenia...
Takie jest kurwa zycie i przydalaby sie druga osoba, z ktora moznaby isc 
dziarsko naprzod, a nie osoba, ktora spowalnia kroki...

-- 
Pozdrawiam serdecznie - Stopek
Pijesz do mnie, chcesz pogadać? Jabber id: stopek@jabster.pl
Ja żyję tak jak ja chcę, więc wypierdalaj!
I trzymaj się skurwielu jak najdalej z dala.