🚀 go-pugleaf

Witam wszystkich.Od dluzszego czasu nurtuje mnie problem, z ktorym nie
moge sobie poradzic, bo czuje ze jestem na rozdrozu i cokolwiek bym nie
zrobila to zawsze ktos bedzie niezadowolony.Chodzi mi tu konkretnie o
mojego faceta i moich rodzicow.Jestesmy ze soba ok 1,5 roku i w
przyszlym roku planujemy zamieszkac razem(jestesmy juz w trakcie
zalatwiania spraw mieszkaniowych).Jest nam ze soba dobrze i
chcielibysmy spedzac ze soba jak najwiecej czasu. Kiedy mamy wolny
dzien to wiekszosc czasu spedzamy razem u Niego albo u mnie. Moi
rodzice zaraz sie zloszcza, ze niby po co ciagle jestesmy na soba.
Ciagle narzekaja ze nie spedzam z Nimi czasu tyle oni by chcieli, ze za
czesto jezdze do Niego, ze nie slucham ich w sprawie zalatwienia spraw
w zakupie i urzadzeniu mieszkania, ze za pozno wracam do domu, ze
wydaje za duzo pieniedzy i nie jestem oszczedna. Ciagle cos im nie
pasuje. Z kolei moj facet krzywo patrzy na nich, bo uwaza ze zle mnie
traktuja i wyrozniaja moja siostre i ze to ona dla nich jest oczkiem w
glowie i meczy go tak samo jak mnie ze ciagle maja pretensje o jakies
pierdoly. Mam juz dosyc bo mam juz 24 lata,a moj facet 27, a czuje sie
jak mala dziewczynka.Przeciez jestesmy dorosli i postepujemy tak jak
uwazamy za stosowne.Moi rodzice jednak uwazaja ze skoro mieszkam z
nimi, to maja prawo ingerowac w moja prywatnosc i powinnam sie ich
przeciez sluchac no bo jestem ich dzieckiem. Wkurza mnie to- kocham
mojego partnera i moich rodzicow tez kocham, i chcialabym zeby ukladalo
sie dobrze w stosunkach zarowno z nim, jak i z nimi.Ale ciagle ktos
jest niezadowolony, bo jak zrobie cos tak jak radza rodzice, to on sie
wkurza, i odwrotnie.Chcialabym juz byc na swoim, bo mam nadzije ze
wtedy juz sama bede mogla decydowac za siebie, co i jak robic, a nie
ciagle sluchac rodzicow zeby byli zadowoleni.NO chyba ze sie myle, a
samodzielne mieszkanie niczego nie zmieni. Poradzcie mi prosze, co mam
robic, jak sie zachowywac, zeby nie urazic moich rodzicow, zeby
zrozumieli ze bede postepowac tak jak ja uwazam za stosowne, a nie
oni.Zeby nie obrazali sie jak nie chcem sluchac ich rad, a sama
chcialabym decydowac za siebie i za swoje zycie. A z drugiej strony jak
przekonac mojego faceta, zeby ich zaakceptowal, bo pomimo tego jacy sa
to zawsze beda moimi rodzicami,doceniam to co dla mnie zrobili i jestem
wdzieczna ze zawsze moge na nich liczyc. Kocham ich, ale ich
nadopiekuncze zachowanie czesto sprawia, ze moj facet sie do nich
zniecheca i zraża. Eh.. Jak sprawic zeby dobrze bylo zarowno w
stosunkach rodzinnych jak i w moim zwiazku. Juz mam dosyc.Doradzcie do
robic.Z gory dziekuje za wszystkie wypowiedzi.