🚀 go-pugleaf

Majka; <emtqlp$1kv$1@atlantis.news.tpi.pl> :

> 
> Użytkownik "Flyer" <flyer@poczta.gazeta.pl> napisał:
> > Tia. A zdajesz sobie sprawę ile interesujących kobiet facet widzi
> > *codziennie* ? I co tak naprawdę decyduje o "byciu interesującą"?
> 
> Tak... zdaję sobie sprawę :)
> Jednak jakoś nie mogę uwierzyć abym była na tyle interesująca aby być warta 
> kochania.
> Wiem jednak że to jest tylko kwestia mojego myślenia, nie zostałam nigdy 
> porzucona
> czy zdradzona przez kogoś z kim byłam. Mimo to boję się..

Zależy jak podejdziesz do tematu - czy wprost - "niska samoocena" - czy
na około, czyli niska samoocena jest formą racjonalizacji umożliwiającej
odseparowanie się od ludzi/pewnych dziedzin życia w sposób
uniemożliwiający przekonanie takiej osoby.

> Chodzi mi więc o materiały - ksiązki, artykuły które pomogą mi inaczej 
> spojrzeć
> na samą siebie.
> Myślałam że może ktoś tu zetknął się z tym problemem.

Niska samoocena, jeżeli koniecznie szukasz książek. Jednak, jeżeli
problem leży w tym, że "niska samocena" jest formą racjonalizacji innego
problemu, to nic Ci nie pomogą ćwiczenia na "podniesienie samooceny", bo
Ty po prostu nie chcesz pewnych rzeczy robić/stykać się z nimi.

> 
> > A jeżeli ten wpływ był na stosunkowo wczesnym etapie życia, to bywa że
> > powoduje to trwałe zaburzenie w biochemii mózgu i większośc psychologów
> > nic Ci na to nie pomoże. Sama musisz znaleźć sposoby na swoje
> > uspokojenie
> 
> Było to na bardzo wczesnym etapie życia, ok 5-7 lat. W sumie to ja walczyłam 
> o mojego ojca
> aby został, od kiedy tylko zrozumiałam że on odchodzi. Jemu nie zależało w 
> ogóle. Klasyczny przypadek niedopasowania rodziców,
> jednak mam wrażenie że brak jakiejkolwiek akceptacji z jego strony i 
> odrzucenie
> wpływa teraz na mój stosunek do mężczyzn.

Odpowiem tak - nie sądzę. Te zdarzenia mogłyby jedynie wpłynąć na
ukieruynkowanie okreslonych uczuć wobec mężczyzn podobnych
własciwościami fizycznymi do Twojego ojca, ewentualnie spowodowały, że
nie potrafisz się wiązać *z_ludźmi* (a nie jedynie mężczyznami), ale mz.
jeżeli chcesz szukać w ten deseń, to bardziej prawdopodobne, że wiekszy
wpływ miała ewentualna postawa Twojej matki od okresu odejścia ojca do
Twojej dorosłości, ew. to, że mogłaś obserwować jej związki i kolejne
rozstania.

> Oczywiście... najłatwiej jest zwalić winę na kogoś, ja nie chcę tego robić, 
> podałam to jedynie
> jako mozliwy moim zdaniem czynnik który mógł wywołać u mnie taką reakcję.

Może nie "zwalanie" - po prostu upływem czasu powoduje, że sytuacja daje
się dokładnie opisać i objąć mentalnie (bo albo zapametałas mało detali,
albo z czasem je zapomniałas) oraz jest zakończona - daje się
podsumować.

> Trudno jest mi przyjmować nawet okazywanie sympatii przez mężczyzn jak... 
> kwiaty, podawanie płaszcza, wreszcie... miłość.
> Czuję się jakbym dostawała coś na co nie zasługuję.

Znów zaneguję, bo to jedynie dyskusja, a nie diagnoza - to co wypisałaś
nosi znamiona zobowiązania/zdeklarowania (się do czegoś) oraz naruszenia
sfery prywatności - ja bym jednak stawiał na problem z wiązaniem się,
zobowiązaniami, szerokiej sfery prywatności - i tak do tego podszedł.

Flyer
-- 
gg: 9708346
http://flyer.uczucia.com.pl/