🚀 go-pugleaf

Maja; <emsdvh$a85$1@atlantis.news.tpi.pl> :

> Chciałabym poradzić sobie z problemem jaki mam chyba od zawsze.
> Chodzi o związki z mężczyznami.
> Ciągle obawiam się porzucenia, nadinterpretuje gesty partnera, wszystko
> trzymam w sobie -
> nie jestem typem zazdrośnicy ale każda intersująca kobieta zawsze powodowała
> we mnie obawy że zostanę porzucona.

Tia. A zdajesz sobie sprawę ile interesujących kobiet facet widzi
*codziennie* ? I co tak naprawdę decyduje o "byciu interesującą"?

> To odbiera mi radość życia.
> Staram się podnieść własną samoocenę, wierzyć że mnie też warto kochać ale
> to bardzo trudne...
> Pochodzę z rozbitej rodziny, ojciec odszedł w bardzo nieelegancki sposób
> pozostawiając
> w moim sercu żal kiedy byłam dzieckiem, myślę że to może być powód dla
> którego jestem tak pełna obaw.
> Jestem "głodna" czułości, ciepłych gestów, zapewnień a przecież nie mogę
> oczekiwać
> że partnera ciągle będzie mnie przekonywał że mnie kocha.
> To powoduje że wycofuje się ze związków żeby nie cierpieć.

Ech, niekoniecznie akurat z tego powodu. Wycofywać się ze związków
możesz z powodu tego, że sama grasz i to Ciebie w dłuższej perspektywie
męczy, albo dlatego że kwalifikujesz ludzi jako zagrożenie, obecność
wszystkich ludzi, co z kolei nie musi się wiązać z odejściem ojca, ale z
atmosferą przed jego odejściem, ale również z wpływem matki lub
rodzeństwa. Już to kiedyś pisałem do kogoś innego - najłatwiej jest
zdiagnozować/zwalić winę na kogoś, kto odszedł, zakończył swoją
obecność, trudniej powiedzieć, że wpływ ma/miało zachowanie osób nadal
obecnych w Twoim życiu.

A jeżeli ten wpływ był na stosunkowo wczesnym etapie życia, to bywa że
powoduje to trwałe zaburzenie w biochemii mózgu i większośc psychologów
nic Ci na to nie pomoże. Sama musisz znaleźć sposoby na swoje
uspokojenie.

Flyer
-- 
gg: 9708346
http://flyer.uczucia.com.pl/