🚀 go-pugleaf

----- Original Message -----
From: "Joanna" <jaybgood@kki.net.pl>
Newsgroups: alt.pl.psychologia.milosc
Sent: Monday, December 03, 2001 1:33 PM
Subject: Re: problem - serce a rozum...


> ...ok. jestem wrecz sklonna przyznac ci racje :)
> pozwol ze takie sytuacje czy osoby ujme malo romantycznym slowkiem:
> katalizator :))
> czyli cos co powoduje uaktywnienie sie pewnych odczuc w nas.

Witam.
Jak widzisz Joasiu, zostaliśmy sami w tej wytrwałej rozmowie.
Teraz jednak chyba najtrudniejsza rzecz przed nami. Tj.
boska szczęśliwość. W sumie nie sądziłem, że tak daleko
potoczy się rozmowa.:-))
Więc do rzeczy:
W zasadzie każdy człowiek dąży do własnego szczęścia, choć
bardzo różnie to szczęście bywa rozumiane, i czasem zapytani
przez nas (bo nie widzimy nic ciekawego w tym co robią, a czasem
widzimy coś okrutnego) odpowiadają "bo tak lubię, bo to mi sprawia
przyjemność". OK. Niech im będzie, dopóki nie szkodzą innym.
Tak czy inaczej, spełnione życie to przede wszystkim szczęśliwe życie.
Otaczamy się przedmiotami i ludźmi po to aby zaspokoić nasze
pragnienia, mniejsze i większe (rozumiane jako potrzeby).
Ale, jak to nazwałaś, są one jedynie katalizatorami naszych odczuć,
naszego poczucia szczęścia. W takim razie wystarczy nieco
gimnastyki mentalnej, aby sobie powiedzieć: "To coś nie jest
mi potrzebne do szczęścia, jestem równie szczęśliwa bez tego"
I tak po kolei stopniowo z każdym pragnieniem- potrzebą.
I bynajmniej nie jest to łatwe! Często tak wrośliśmy w stereotypy,
że z wieloma pragnieniami trzeba pracować przez lata. Wiem
to z własnego doświadczenia. Ja tutaj wcale nie teoretyzuję, tylko
piszę to co sam sprawdziłem na sobie.
Wracając do sedna. Każde swoje pragnienie należy potraktować
łagodnie i z wyrozumiałością, ale mimo to zdecydowanie wyprosić
je ze swego umysłu i .....być nadal szczęśliwym.
Nie! Nie traktuje pragnień jako wrogów, absolutnie żaden
ascetyzm. Dla mnie pragnienia to nauczyciele - katalizatory dla
mojej zdolności do bycia szczęśliwym. Gdy przychodzi
pragnienie, to mówię "Witam cię przyjacielu, czego mnie dzisiaj
nauczysz? Co mi pokażesz" Potem próbuję mentalnie odczuć to samo
szczęście bez niego, więc co jakiś czas je wypraszam z siebie. Kiedy już
to potrafię, wtedy dopiero wskazuje "drzwi wyjściowe" a pragnienie
bez walki samo odchodzi. Czasem owszem, powraca, ale po krótkim
czasie samo spostrzega, że już nic tu po nim (no chyba że jeszcze nie
wszystkiego (od tego pragnienia) o sobie się nauczyłem :-).
Właściwe demaskowanie i traktowanie pragnień bardzo rozwija
inteligencję, bo pragnienia potrafią bardzo zmyślnie kamuflować
i przemycać (bo posługują się naszą własną inteligencją:-)

Do czego to wszystko prowadzi?
Do bycia szczęśliwym tu i teraz, w każdej sytuacji i bez pragnień.
Nie chodzi o wymalowany uśmiech, ale głębokie poczucie
szczęścia, spełnienia i spokoju. I tak jak miłość nieuwarunkowana,
bez pragnień jest boską Miłością, tak i szczęśliwość nieuwarunkowana
i bez pragnień jest boską Szczęśliwością. Można by powiedzieć
Miłość jest matką Szczęśliwości, zaś Piękno jej córką.

Gdy to osiągasz to nawet gdy bierzesz (bez potrzeby brania)
i okazujesz dawcy swoją radość (która i tak dla Ciebie nie
wynika z daru, czy dawcy) to dajesz dawcy nieskończenie wiele.
Oto istota właściwego brania.

--
Serdecznie pozdrawia szczęśliwy
Tambylec (Mirek)

PS. Możesz też odpowiedzieć na priva.

PS2 Sorki ale omskneła mi sie myszka i poszło na priva
więc nie mam pewniści że doszło. Zresztą i tak miało iść
na grupę.