🚀 go-pugleaf

Użytkownik Tambylec <kobakm@mccomp.pl> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:9u2334$hls$1@news.tpi.pl...
>
> Tzn.: dawać czy brać? To jest chore i nienormalne.
> Musi być jedno i drugie, i to bezwysiłkowe z każdej strony.

e tam nienormalne... po prostu wyrachowane. kiedy taka kobieta po wielu
latach szukania milosci tej idealnej prawie ze - gdzie dawanie i branie jest
na rowni - po prostu neima sil szukac dalej, jest zniechecona i zmeczona
zyciem i poszukiwaniami i nie docieraja do niej zadne argumenty typu: warto
czekac, na pewno znajdziesz - chociaz sa zapewne sluszne.
wtedy miewa sie taki dylemat.

jasne, zgadzam sie z toba ze w milosci tej prawdziwej "Musi" byc wywazone
branie i dawanie. Musi. Ale w zwiazkach czesto nie bywa. czesto chwieje sie
ta rownowaga, bo nie ma idealow.
a i  zdarzaja sie tacy ludzie ktorzy sa po prostu szczesliwi mogac dawac cos
kochanej przez nich osobie nie oczekujac podziekowan ani "oddania". Ale to
inna sprawa tez ze po pewnym czasie, jesli taka osoba pomysli nad zwiazkiem
dojdzie do wniosku ze jest wykorzystywana w jakis sposob.


> Myślę, że bardzo ważnym elementem jest jeszcze jedna sprawa
> dotąd 'nierotrząsana' tj. porozumienie. czasem tak się faworyzyje
> drugą osobę, że nie dostrzega się, że np. w gruncie rzeczy ona
> nas kompletnie nie rozumie.
o... otoz to. jak najbardziej sie pod tym podpisuje.
:)

> Przy braku głębokiego zrozumienia wzajemnego (bratnia dusza
> dla której nasz ból jest jej własnym) to ani fascynacja (umysł)
> ani silne uczucie i budzone emocje (serce) nie przetrwają.
> Na dłuższą metę nie mają żadnych szans!

right. masz racje . milosc i wzajemne relacje w zwiazku to cos bardziej
skomplikowanego niz samo "sere" czy "glowa".


> Wracając do intuicji, myślę, że jak się jest cierpliwym
> to gdy przyjdzie tem przeznaczony/a to się poprzostu wie.
> Ja wiedziałem w 100 %.

:) Jak sie jest... wiele osob nie bywa.
A wlasciwie chyba racja... wie sie. tylko sporo ludziignoruje ta intuicje. i
kiedy sie taki ktos zjawia, moga nie zauwazyc. dopiero po jakims czasie to
do nich dotrze. byle nie za pozno.
a tobie gratuluje intuicji :)




> A takie 100% przekonanie przy każdym konflikcie
> pozwala mysleć pozytywnie: "co zrobić aby było lepiej",
> a nie negatywnie: "czy zostawić go czy nie" bo to osłabia.

oj wiem, wiem... sporo czasu stracilam na tym ze sie czulam niepewnie i nie
umialam do konca zaufac w to co czuje i co mi tam cos w srodku wrzeszczy -
ze to TO, ze to DOBRE i WARTO...:)( ale teraz jest wlasnie tak jakmowisz..
nawet nei wiadomo co by sie dzialo - jesli siema pewnosc, hmmm. no moze
przekonanie, ze to TA osoba i ze to milosc, mozna przejsc przez to z po
zytywnym nastawieniem, ze to przejsciowe i ze bedzie dobrze.
a jesli sie mysli: zostawic go czy nie....? to poza tym ze ma sie stres
jakis z tego powodu, to w dodatku swiadczy to o tym, ze jednak w zwiazku
jest cos co ci nie pasuje do konca. i albo  pojdzie sie na kompromis i stara
sie to ulozyc w ramach zwiazku tak by nei p rzeszkadzalo... albo hm... nie
ma sensu siedziec w miejscu i myslec tak dalej. Jesli eni ma sie sil i
ochoty na poprawe tego co jest, to nie mozna udawac ze jest ok. potem
wynikaja z tego jakies pretensje obupolne... lepiej chyba odejsc.


> Fascynacja przechodzi i emocje przechodzą....
> trudne czasami życie - zostaje.

tia.
I wtedy sie czlowiek przekonuje, ze milosc i zwiazek to eni cos co raz
napotkane i przyjete pozostaaje takie samo na zawsze. wymaga ciezkiej pracy,
ale widac wyniki. jesli komus naprawde zalezy.
a o tym przeciez mowimy.
:)


pozdr.

J