🚀 go-pugleaf

A teraz dwie recenzje z najnowszego Tylco Roka :

Oasis - Standing On the Shoulder Of Giants ( Igor Stefanowicz )
    Chyba nikt rozsadny nie spodziewal sie , ze w Oasis zmiany na stanowisku
basisty i gitarzysty spowoduja jakas rewolucje , zwlaszcza , ze nowi muzycy
, Gem i Andy Bell , sa jak dobrze dopasowane elementy ukladanki . Im dluzej
zarzucamy Oasis wtornosc , tym mocniej widac , ze ten zespol ma po prostu
wlasny styl . Na Standing On The Shoulder Of Giants nie obylo sie co prawda
bez cytatow - Put Yer Money ... jest oparty na T.N.T utworu Ac/Dc . Nikt mi
nie wytlumaczy , ze jest inaczej , ale nikt mnie tez nie musi przekonywac ,
ze numer Oasis mimo to rozni sie zasadniczo od " pierwowzoru " .
    Standing... zaczyna sie od trzesienia ziemi  - a pozniej napiecie tylko
... sie waha . Grunt sie trzesie za sprawqa Fuckin' In the bushes . Bardzo
mocny rytm , ponakladane rozne loopy , jadacy transowy riff - a nie liczac
samplowanych nakladek , utwor instrumentalny . Pozniej dla uspokojenia
nerwow typowy Oasis  , troche ballady , troche sciany dzwieku , ladna linia
wokalna - czyli singlowy Go Let It Out . W podobnych kategoriach mieszcza
sie  Little James , Gas Panic  , where Did It all Go Wrong ( jakis delikatny
vocoder? ) czy wspomniany na wstepie PYMWYMI . Prawda jest taka ze wszystkie
utwory sa bardzo chwytliwymi piosenkami , a ktore z nich uznamy za
piekniejsze to tylko kwestia gustu . Do mnie na przyklad bardzo przemawia
Gas Panic  .
    Na Standing pod dostatkiem jest psychodelicznych brzmien i zagrywek .
Apogeum eksploatacji tego typu klimatow to Oasis osiagnal w Who Feels Love
? - orient , az milo . Liam spiewa niczym wesoly hindus - widocznie cieszy
sie z duchowego oczyszczrenia ( my spirit has been purified ) . Na drugim
biegunie mozna postawic I Can See A Liar - punkowa riffownia i chyba
spiewanie troche zbyt melodyjne jak na punk . No co by tu jeszcze ... A tam
, nic . Mamy kolejna dobra plyte Oasis . ( **** na ***** - czyli ocena :
trzeba  posluchac )

Ian Brown ( Golden Greats ) - Michal Kirmuc
    Golden Greats jest juz druga solowa plyta Iana Browna , bylego wokalisty
The stone Roses . Nie chcialbym urazic fanow tej grupy , ale wydaje mi sie
ze jej rozwiazanie wyszlo muzykowi na dobre . Album jest naprawde udany .
Pierwszy utwor Getting High utrzymany jest w Zeppelinowskim stylu . Mocny
gitarowy riff i wpadajacy w ucho refren naprawde robia wrazenie . Dalej
rowniez nie brak utworow rownie porywajacych , jak Golden Gaze ( ach ta
perkusja )Mimo ostrego gitarowego poczatku wiecej tu kompozycji
przypominajacych produkcje Psyche niz gigantow Hard Rocka . Zreszta i glos
Iana czasami przywodzi na mysl Darrina Hussa . A jak juz jestesmy przy
glosie , jak na moj gust Ian spiewa za bardzo zachowawczo czasami az sie
prosi aby zmienic barwe glosu ... No ale nie mozemy zapominac ze Ian nie
jest debiutantem i moze ten wlasnie minimalizm uwiudl rzesze fanow Stone
Roses . Najwieksza wada plyty jest utwor finalowy . Po wspanialym wstepie
oczekuje sie  rownie wspanialego finalu . A co nam serwuje artysta ? Dziwna
cicha piosenke pozostawiajaca pewien nidosyt . Chociaz to moze tylko
pierwsze wrazenie , moze z czasem i Babasonicos wyda mi sie bardziej
zrozumiala . ( ocena *** i pol * na ***** czyli pomiedzy warto posluchac a
trzeba posluchac ) .

A propos czy ktos to juz slyszal ?