🚀 go-pugleaf

Od razu powiem, że mimo relatywnie młodego wieku przeszłość
"związkową" mam burzliwą, ale ustabilizowaną, Nie martw się nie szukam
lekarstwa, zapomnienia itd.
Szukam kobiety (gwoli wyjaśnienia zarówno pełnosprawnej, jak i
niepelnosprawnej - skąd takie zastrzeżenie? patrz niżej) przede
wszystkim normalnej, wykształconej, czytającej coś więcej niż smsy,
takiej która potrafi się wysłowić, zachować, wie co wypada, a czego
nie, jeśli do tego posiada jakąś dozę empatii, patrzy dalej niż czubek
własnego nosa byłoby świetnie, a już doskonale, jeżeli jest osobą
wyrazistą z pasjami, w żadnym wypadku malowaną lalą ograniczoną do
mody, muzyki, dyskotek. Posiada pasje, potrafi o nich dyskutować. Ma
wlasne zdanie, ale i zdolnośc do jego weryfikacji pod wpływem
tracjonalnych argumentów.
Te wygórowane wymagania stawia  niezdesperowany
dwudziestosześciolatek, z wyższym wykształceniem, realizujący się
zawodowo, który od życia dostał kilka lekcji, dzięki czemu ma dość
niestandardowe postrzeganie ludzi i świata. Jednocześnie posiadam
chyba za dużo wspomnianej wcześniej empatii, jestem gadułą, co czasem
bywa męczące dla otoczenia, mam duży dystans do siebie i specyficzne,
autoironiczno - sytuacyjne poczucie humoru.
Jestem osobą niepełnosprawną ruchowo, poruszam się samodzielnie i
dynamicznie. Moja estetyka nie jest mocno zaburzona, jakiejś tam
prezencji wymaga ode mnie moja praca (spotkania, publiczne zabieranie
głosu, wypowiedzi dla mediów, itd.). Nie postrzegaj mnie przez pryzmat
stereotypów dotyczących osób niepełnosprawnych, które sprowadzają się
do tego, że potrzebujemy opieki, współczucia, litości i pracujemy w
Zakładach Pracy Chronionej. Nic z tych rzeczy. W takim razie po co to
piszę? Aby zaoszczędzić ewentualnie Twój czas.
Myślę, że warto mnie poznać, inaczej po co bym to pisał. Mam nadzieję,
że może dzięki temu uda mi (nam) się przeżyć coś podobnego np: do
uczucia opisanego w "Miłości w czasie zarazy" (mowa oczywiście o
wzniosłości uczucia, a nie czasie oczekiwania na jego spełnienie).