🚀 go-pugleaf

Witam wszystkich zakochanych, zgodnie z mottem grupy i nie tylko :)

Podobno po 3 latach chodzenia poziom chormonów spada, mija miłość
"biologiczna". Chciałbym coś napisać co dotyczy mnie i mojej
dziewczyny, mam nadzieje.
Jesteśmy z sobą ponad 5 lat, znamy sie ponad 6, konczymy niebawem
studia, chcąc nie chcąc, z mojej strony bardziej chcąc trzeba
pomyśleć o przyszłości. Jestem zdecydowany na życie z Basia,
zakochany dalej chociaż trudno to slowo zdefiniowac. Dotychczas
odłożyliśmy te sprawy, trudno pogodzić rodzine ze studiami, kiedy
nie ma sie lokum etc. Jesteśmy katolikami, nie współzyjemy, nie jest
łatwo ale uczucia bez wyrzeczenia tracą na wartosci, co do tego
jestesmy zgodni. Przechodząc do sedna, rozmawialismy o narzeczeństwie
i małżeństwie. Basia nie jest pewna czy czuje właśnie "to" do
mnie, co pozwala na podjęcie decyzji na całe życie. Jeśli ją
zapytam czy chce być ze mną, czy będzie moją żoną, nie będzie
wiedziała co odpowiedzieć. Ufamy sobie w pelni, ale ona nie ma tego
pierwiastka, nie ma 100% pewności, że jest zakochana, tak na
poważnie miała tylko mnie, natomiast ona jest moją pierwszą
dziewczyną. Trudno mi teraz naświetlić tę sprawę, rozmawialiśmy,
daliśmy sobie czas, mam złe przeczucia. Jak mam ją przekonać nie
naciskając jednak, nie chce się dlatego teraz oświadczać. Trudno
nam wyobraźić sobie życie bez siebie, ale ona nie jest pewna  czy,
chyba moge tak napisac, kocha mnie tak aby sie pobrac. Wiem, że ona
przez to płacze, jest zdołowana, uważa że to jej wina, że jestem
dla niej za dobry, ale przecież uczuć nie da się "nakierować",
staram sie ją pocieszyć. Zawiedzeni sobą a może tym w co wierzyłem
ciągle przez lata, co teraz począć.
Tak czy inaczej pozdrowionka dla wszystkich i nie łamcie sie
problemami innych.
Wiedzman