🚀 go-pugleaf

Eline:

> Miłość to miłość, nieważne, która z kolei. Ważna jest tylko ta
> aktualna.

Moim zdaniem, po części masz rację, w małej części jej nie masz.

Nie jest to takie proste, że wchodząc w nowy związek, odcinasz wielkim
tasakiem swoją przeszłość i zanurzasz się jak nowo narodzone dziecię
w nowej relacji. Człowiek ma prawo do swoich blizn, i dobrze jest, jeśli
partnerzy potrafią o tym rozmawiać _nie raniąc się nawzajem_.

Podkreślony fragment to jeden z tych, w którym Ty masz rację. Należy
Ci się szacunek dla Twoich uczuć. Może on jest tak egocentryczny, że
tak jest zajęty uzewnętrznianiem się, że nie zauważa sprawianego
bólu. Zaproponuj mu w takiej sytuacji, żeby sobie przez chwilę
wyobraził, że Ty mówisz do niego to, co on mówi do Ciebie.

Drugi problem polega na niedojrzałym pakowaniu się w poważne związki.
Po bolesnym rozstaniu często występuje efekt „materaca” - człowiek
znajduje sobie nowego partnera jako odczulacz po poprzednim,
„materac”, w który można się wypłakać, wrócić do równowagi —
i pójść dalej, bo takie związki raczej nie bywają trwałe. Nierzadko
taki „cierpiętnik” naiwnie stara się traktować taki związek
poważnie, wierząc, że „może tym razem się uda”. Bardzo źle jest
wtedy, gdy trafi na osobę, która się w nim zakocha, i która zostanie
skrzywdzona. Ale najgorzej jest IMO, gdy para zdąży się pobrać w tym
nierozsądnym okresie, gdy on płacze, a ona jest zakochana (lub
odwrotnie).

W ogóle ludzie zakochani nie powinni się pobierać.

Nie feruję wyroków. Przedstawiam pewien mechanizm, Tobie pozostawiam
sprawdzenie, ile z tego widzisz w swoim związku.

-- 
białolistny  http://whiteleaf.uczucia.com.pl/