🚀 go-pugleaf

Witam

Pisze tu w zasadzie pierwszy raz,ale poprostu musze kogos zapytac o jakas 
opinie bo sie sam wykoncze w krotkim czasie.
Do rzeczy,sprawa wyglada tak.Otoz mam 24 lata,zonaty jestem od 8 
miesiecy,nie mam dzieci i teraz zaczyna sie najlepsze.Od poczatku malzenstwa 
pojawil sie konflikt na lini rodzice moja zona,nie ukrywam ze z punktu 
widzenia obojga malo powazny, ale niezle mnie psychicznie wykonczyl. Teraz 
dalej,jezeli chodzi o mnie to mam nature potrosze wariata,w pozytywnym tego 
slowa znaczeniu,czlowieka kompromisowego i do nikogo nigdy nie nastawionego 
wrogo,bo zawsze uznaje ze kazda sprawe mozna rozwiazac,nawet ta 
najtrudniejsza,w jakis dobry sposob.Najgorsze jest to ze wraz z tym 
wszystkim potrzebuje duzo ciepla z drugiej strony,szczegolnie jezeli sam 
poswiecam naprawde bardzo wiele aby druga osoba czula sie kochana kazdego 
dnia (pomagam we wszystkim,w kuchni to ja tasuje garnki:),potrafie cala 
wyplate przerabac na kawiaty tylko po to zeby druga osoba czula sie 
szczesliwa i mogla powiedziec innym to z czystym sumieniem).Tak to wyglada z 
mojej strony,co do mojej obecnej zony to wiekszosc rzeczy musialem naprawde 
wymoc,czesc nie.Najgorsze jest to ze podejscie mam takie ze rzeczy ktore jak 
wyegzekwowalem nie sa juz dla mnie takie same jak te ktore ktos robi bez 
zadnego slowa..
Teraz najlepsze,jakis czas temu poznalem pewna kobiete,i traktowalem ja jako 
zwykla kolezanke,wszystko bylo dobrze ale im wiecej rozmawialismy nawet o 
glupotach tym bardziej zaczynalem rozumiec ze jak dotad nie ma rzeczy w 
ktorej sie nie zgadzamy,poprostu nigdy nawet mi przez mysl nie przeszlo ze 
moze byc ktos kto tak dokladnie zgadza sie ze mna doslownie we 
wszystkim.Jakby tego bylo malo widze ze dazy mnie tak ogromnym uczuciem ze 
glowe urywa,i co jest najlepsze nie probuje nawet nic robic zeby cos mi w 
zyciu skomplikowac,zupelnie nic.Ja powiedzialem szczerze jak ja sie czuje,a 
ona powiedziala mi tylko tyle ze mnie kocha i chce zebym byl w zyciu 
szczesliwy i niczym sie nie musial martwic.Najgorsze jest to ze ma wszystko 
czego mi brakowalo do tej pory i nic nie musze naprawde mowic,bo zwyczajnie 
to widze. Chodze kompletnie rozbity,nerwow juz nie wyrabiam na zakretach,nie 
wiem juz co mam robic.
Moje pytanie do Was jest nastepujace,co byscie zrobili na moim 
miejscu???Blagam Was poradzcie mi cos sensownego bo od swoich rodzicow 
uslyszalem tylko tyle ze nie mozna inaczej bo papiery itp. a potem ze to 
jest jakies docieranie sie itp. Moje zdanie jest takie,przeciez nie zyje sie 
dla papierow i z ich powodow,poza tym czuje ze jezeli wszystko bedzie sie 
toczyc tak jak do tej pory to bede sie docieral cale zycie:(strasznie mnie 
to wszystko juz meczy:(((