🚀 go-pugleaf

hej wam.Bardzo chcialabym wam pomoc bo kiedys sama bylam w takiej sytuacji 
tzn moze podobnej bo bylam z chlopakiem 3 lata na poczatku wydawalo mi sie 
ze go kocham  on mnie kochal i z tego co wiem nadal mnie kocha ale w pewnym 
momencie nie bylam sama pewna swoich uczuc.Czulam sie strasznie jak bedac z 
nim  patrzylam sie na innych facetow.Powiedzialam sobie ze nie moge go tak 
oszukiwac sama sie z tym zle czulam i poprosialam o rozmowe.Powiedzialam mu 
o wszystkim i postanowilam to zakonczyc. On twierdzil ze to glupi pomysl bo 
ta przyjazn i tak nie przetrwa-no i fakt nie przetrwala, ale przynajmniej 
mam ta swiadomosc ze go nie oszukuje.Moze Twoja partnerka takze powinna sie 
zastanowic nad swoimi uczuciami i wtedy bedzie musiala podjac jakas 
decyzje.W zadnym wypadku nie GRAJ!!!to juz inna chistoria ale ostrzegam nie 
graj bo jak chlopak w  ktorym bylam zakochana na zabuj i nadal jestem gral i 
niestety wszystko sie wydalo.I nie jestem z nim choc nadal go 
kocham.gra-wykluczone.Jej przemyslenia i decyzja ty nic raczej nie mozesz 
zrobic a juz napewno nie mozesz sie winic.Pozdrawiam Malwina
Użytkownik "Morderca uczuć" <lubietojak@tlen.pl> napisał w wiadomości 
news:1143284171.019537.179220@g10g2000cwb.googlegroups.com...
Witam. Jesteśmy z dziewczyną od kilku miesięcy. Od początku coś w
tym związku nie gra. Kocham ją, ale mimo jej zapewnień o uczuciach
do mnie, nie czuję ich. Ona twierdzi, że kocha, jednak odczuwam z jej
strony tylko (a może aż...) przyjaźń, przywiązanie.
Ostatnio mieliśmy trudną rozmowę o przyszłości, o tym co się z
nami dzieje. Ona mówi, że jest "zastój". Zacząłem drążyć temat.
Wynika z rozmów, że ona nie jest pewna swoich uczuć. Chciałaby,
abym był szczęśliwy, jednak nie może mi tego zapewnić do końca.
Próbowaliśmy znaleźć rozwiązanie tej sprawy, dyskutowaliśmy o
tym, czy nie zrobić przerwy, aby mogła zrozumieć swoje uczucia i ich
siłę, wspominaliśmy o ewentualnym rozstaniu oraz o zamianie związku
na przyjaźń...
Przerwę uznaliśmy za głupią, nie rozwiązuje ona problemu. Tylko
przyjaźń - jest ryzykowna, może się rozlecieć. Rozstanie... raczej
nie, Ona nie wyobraża sobie życia beze mnie, ma we mnie oparcie przez
24 godziny, dzięki mnie przestała być samotna...
Żal mi jej, nie winię jej za nic, znalazła się w pułapce uczuć i
nie wie co zrobić. I mnie jest źle wiedząc, że Ona nie wie co
naprawdę czuje, poza silną potrzebą bycia ze mną, poza silnym
przywiązaniem a ja jej nie ufam, cofam się, aby mnie nie zraniła,
jeśli np. pojawi się w jej życiu "prawdziwa miłość".
Poradźcie, co mam(y) zrobić?