🚀 go-pugleaf

 ; <dqjg1v$bg6$1@inews.gazeta.pl> :

> [...]

> Bardzo go kocham, jest juz wielka czescia mojego zycia. A jednak nie ciagnie 
> mnie do niego tak, jak na poczatku :( 
> Z jego strony - mam wrazenie, ze nic sie nie zmienilo i tylko ja tak marudze 
> i szukam dziury w calym... tak, tak to jest?

Tak to jest z seksem. ;) 

Po pierwsze - po pewnym czasie następuje efekt uzależnienia, wzrostu
wymaganej dawki hormonów, pułapu, poza który organizm w ich produkcji
nie wyjdzie i czasu działania;

Po drugie - w początkowej fazie związku nadmiar seksu zdecydowanie
szkodzi - jest znieczulaczem na negatywy widziane w związku, w
partnerze, otoczeniu i wynikające z własnego nastawienia - działa tak
samo jak wódka; W najbardziej negatywnym *alternatywnym* ujęciu twój
związek to dostarczyciel pozytywnych wzmocnień w negatywnie odbieranym
środowisku/negatywnych własnych stanach psychicznych - kiedy te drugie
"łagodnieją" ["są zmęczone"] to z automatu potrzeba istnienia seksu i
dostarczyciela wzmocnień maleje - ew. kiedy siła wzmocnień nie równoważy
siły negatywów.

I to tyle, jeżeli chodzi o informacje obiektywne - człowiek poleciał na
Księżyc, ale od własnej fizjologii zdecydowanie nie jest się w stanie
oderwać. ;)

A jeżeli chodzi o rady - odpocząć od siebie, ale za obopólną zgodą, bez
fochów i tajemnic - jeżeli nie dojdzie do "odpoczynku", to twoje
negatywne nastawienie i jego eskalacja, wynikająca z nieporuszania tego
tematu, sprawi, że pojawi się nie wiadomo skąd nienawiść.

Teoretycznie radą jest także ustalenie własnych stref prywatnych, prawa
do odpoczynku w samotności - ale to też musicie sobie ustalić - czasami
takie ustalenia są preludium do zakończenia związku, więc ostrożnie.
Jeżeli wcześniej nie byłaś nazbyt towarzyska, to takie "prawo" jest
rzeczą normalną dla twojej psychiki i nie jest sprzeczne z pojęciem
"miłości".

A z ciekawości [to figura retoryczna ;)] - od ilu lat mieszkasz w
akademiku i w ile osób w pokoju?

Flyer