🚀 go-pugleaf

Przemysław Sobociński; <du3nf6$q5h$1@achot.icm.edu.pl> :

> Flyer wrote:
> > Nadal sądzę, że dla mężczyzn w takich sytuacjach najważniejsze jest
> > zachowanie kobiety, a nie konkurentów [...], dla kobiet odwrotnie -
> > [...]

Trochę mnie sprzegłeś, ale nie szkodzi. Uzupełnię to co napisałem
wcześniej w wątku bodajże o dwóch braciach i jednej niezdecydowanej
dziewczynie, która wybierała tego, który potrafił lepiej *za_nią*
"decydować" [a prawdziwie - ograniczyć jej niepokój/zmusić ją do zmiany
roli/umożliwić jej zmianę roli poprzez określone zachowania/tworzenie
sytuacji]. ;)

W sytuacji tego/tej trzeciej istnieją trzy metody postępowania -
ignorować, atakować trzeciego/trzecią, atakować partnera/partnerkę. Dwie
pierwsze metody i tak z czasem prowadzą do metody trzeciej, bo - to nie
z trzecim/trzecią się żyje/chce żyć i to partner/partnerka *wprowadza*
element niepewności do związku. Wykreśl "dla mężczyzn", "dla kobiet" z
wcześniejszego tekstu. ;)

> > [...]

> > [...]

> Czy kobieta nie zdaje sobie sprawy, że jeżeli zacznie uderzać w mężczyznę
> pewnego siebie to szybko mu się znudzi lub uzyska efekt przeciwny do
> zamierzonego?

Teraz nie wiem, czy warto rozwijać temat "uderzania" w kontekście
działań świadomych, czy nieświadomych [psychotycznych] - mz. lepiej w
kontekście działań psychotycznych, a te mają jednakowy wydźwięk dla
wszystkich zwierzaków, dla ludzi także - lęk, obronę, zmęczenie, chęć
ucieczki i szukania schronienia. Problem w tym, że jest to
*potrzeba_chwilowa* , a brak odpowiednich komunikatów w stylu ["muszę
odpocząć", "boję się", "odezwę się za chwilę"] jest objawem lękliwości i
nieumiejętnością podejmowania decyzji ["odezwę się za chwilę"], często
wbrew własnym lękom - zamiast tego masz ciągłe "uderzanie" w
partnera/partnerkę, wyciąganie wniosków z jego zachowań często
sprzecznych z własnymi deklaracjami [skoro ktoś mówi, że się boi, to
powinien oczekiwać spokojnych reakcji drugiej strony, a ich istnienia
nie powinien diagnozować jako "wycofanie" ;)], "kreowania" faktów, które
przerwałyby stan *własnego* uderzania/niepokoju itd.

A odpowiadając na pytanie - nie sądzę, żeby mężczyzna "pewny siebie"
zauważał to uderzanie - to jak "wiercenie się" myszy trzymanej za ogon -
nie przeszkadza, trochę bawi, trochę denerwuje, a kiedy trzymanie myszy
się znudzi, to się ją puści wolno i sięgnie po następą w chwili nudy. ;)
Uderzanie mężczyzny "pewnego siebie" jest nieefektywne - problem w tym,
że on za bardzo nie przejmie się emocjami swojej partnerki, a nawet nią
samą - jest bardzo wygodny [mężczyzna], bo sam kreuje fakty, bo jest
nieczuły na uderzenia, ale czy aby na pewno warto z nim żyć - żyłbyś z
sosną? ;)

Flyer