🚀 go-pugleaf

JIMMYtm napisał(a):

Tak jak sobie to wszystko czytam dochodzę do wniosku, że Ty i Marcin
zbliżacie się do prawdy ale z przeciwnych końców.

> ja nazywam to trzezwa kalkulacją, biore pod uwage porazke, ale nie
> paralizuje mnie ona.
> 
> I do tego wlasnie namawiam, do pokonania strachu, bo gra jest warta
> swieczki (...)
>
> wlasnie o tym jest nasza rozmowa, uwazam ze warto przelamac strach, ze
> warto walczyc z kompleksami, a nie tlumaczyc je "miejscem w szeregu"

Kwestią nie jest nazwanie problemu strachem, kompleksami czy jakoś inaczej.
Każdy jakoś to sobie nazywa, po wielu latach analizy swojej psychiki.
Problemem jest właśnie znalezienie odpowiedniego dla danej osoby sposobu na
przezwyciężenie tego i właściwe zastosowanie rozwiązania. Ja nie mam
złudzeń, że jeśli ktoś prosi o radę, a ja, czy ktoś inny mu napisze w kilku
zdaniach co ma zrobić, to takie coś rozwiąże problem.

Można się raz, czy dwa przełamać, pokonać strach i zagadać do dziewczyny.
Jednak to kompletnie nic nie zmieni, jeśli pozostaną wewnętrznie zakodowane
kompleksy niższości, mała wiara w siebie, strach przed ludźmi, bo taki
facet uzna, że po prostu miał szczęście, że zaszedł dalej niż się
spodziewał, ale dalej już na pewno nie ma co próbować. Nadal nie będzie
wierzył w możliwość świadomego kierowania swoim losem. 
Gdyby nawet założyć  wariant skrajnie optymistyczny i przyjąć, że po takiej
rozmowie dziewczyna rzuca mu się w ramiona, to pytanie co dalej. Będzie się
zastanawiał czemu ta osoba jest z nim, przecież jest brzydki, nieciekawy
itd. Nawet jeśli dziewczynie rzeczywiście na nim zależy to później będzie
ciągła podejrzliwość, chorobliwa zazdrość o dziewczynę i pewny rozkład
relacji.
Tu chłopak wraca do punktu wyjścia tak jakby nic nie zrobił - odeszła
przeze mnie, niepotrzebnie robiłem sobie nadzieje, wracam do szeregu i tak
w kółko Macieju.

Myślę, że żeby móc zacząć przełamywać strach, należy stworzyć ku temu
solidne fundamenty, pozbyć się kompleksów, podnieść swoją samoocenę,
wreszcie samo zaczęcie rozmowy do niczego nie doprowadzi, gdy brak będzie
umiejętności swobodnej komunikacji. 
Proponujesz skok bez rozbiegu i treningu nad poprzeczką zawieszoną wiele
metrów nad ziemią. Przeskoczenie jej jest możliwe, a jakże, ale nie z
pomocą jakiegoś jednego magicznego słowa. Choć kierunek, który wskazujesz
jest jak najbardziej właściwy.
Sam miałem/mam z tym problemy (pewnie tak jak wielu) więc wiem jak dużo
pracy trzeba włożyć w samego siebie żeby nawet mała górka nie wydawała się
Mount Everest. Ile potrzeba samozaparcia w osiąganiu celu.
Od zrozumienia swojego problemu do jego przezwyciężenia jest długa droga.
Jedynie czas na jej pokonanie jest różny i na to mamy wpływ.


-- 
Pozdr. H.M.