🚀 go-pugleaf

> Dalem sobie "deadline", 1 miesiac, nie bede sztucznie przedluzal, nie bede
> robil sobie nadziei, ze warto jeszcze poczekac. chce przezyc ten miesiac 
> by nie zadreczac sie potem ze jej nie walczylem, nie docenialem. Bo nie 
> docenialem, poki ona przy mnie byla i zapewniala mnie o swojej milosci. 
> Jezeli to ma sie skonczyc, chce by koniec byl optymistyczny, by do konca 
> serce szybciej mi bilo na mysl spotkania, by juz nie zmarnowac ani sekundy 
> na nude.
>


to chyba nie ma sensu. staje sie dla mnie coraz bardziej obca, coraz mniej 
zrozumiala. nie, zle pisze, to ja dla niej sie taki staje.

liczylem na to ze po rozstaniu bedzie dla mnie jakimstam przyjacielem, ze 
chociaz przez ten miesiac bedzie, przeciez to ona mnie najlepiej zna, tak 
naprawde jedyna osoba ktora mnie rozumie. liczylem na to ze pozostane dla 
niej kims, ze choc na jakis czas bedziemy jeszce mieli kontakt.

czasem czuje ze jest za ciezko, wtedy chce z nia porozmawiac, choc chwile i 
o niczym. chce poczuc ze mimo iz trace jej milosc, nie trace jej calkowicie. 
a przynajmniej nie tak nagle.

czasem, naprawde nieczesto, dopada mnie to uczucie z ktorym nie moge sobie 
poradzic. marazm, przygnebienie. silniejsze ode mnie.
nie wiem co wtedy robic. jak uda mi sie ja na gadu-gadu dorwac, w takich 
momentach zawsze nieprzyjemnie konczy sie rozmowa, choc wiem ze potrzebuje 
wtedy odrobine uczucia ze jej na mnie jakos zalezy, ze sie o mnie martwi, a 
konczy sie to zawsze inaczej, zawsze zle.

rozmawiam z kims innym, zale sie, ktos mi wspolczuje, ok troche lepiej. 
wygadalem sie. ale to nie jest to.
nie potrafie zadusic w sobie czasem tego zalu.

wiem ze najbardziej chcialbym jej to powiedziec, chcialbym zeby mnie 
zrozumiala i w jakis sposob pocieszyla. ale tego nie robie. bo sobie 
obiecalem, ze nie bede ja dreczyl moimi dolami. bo wiem, ze ona wcale mnie 
nie pocieszy, ze tylko ja tym zmartwie, ze ona zacznie obwiniac siebie. 
chcialbym zeby widziala ze sobie radze, chcialbym sobie radzic. ale sa 
chwile, kiedy jest naprawde ciezko.


ten smutek minie i potem znow bede uwazal ze sobie dobrze radze, ze godze 
sie z ta sytuacja. boje sie tylko, zeby kiedys w tym przygnebieniu nie 
pozostac.


choc ten post brzmi jakbym byl zupelnie zagubiony, tak nie jest. jestem 
troche zly, bo nastawialem sie ze ten miesiac to bedzie miesiac ostatniej 
proby. albo mam za slaba psyche zebym sam probowal, albo tak jak pisal 
Hollow Mind, do tego trzeba checi obu stron.