🚀 go-pugleaf

Nam chłopakom często trudno jest zrozumieć dziewczyny. Spędzamy sporo czasu,
aby rozgryźć zagadkę jaką one są.  Film "Sto dziewczyn i ja" jest dowodem na
to, że tak jest.
Ja jednak myśle, że nie potrzebujemy ich wcale rozumieć, bo tak naprawdę to
nie da się wymyśleć przepraszam za wyrażenie "instrukcji obsługi". Każda z
nich jest inna, inaczej patrzy na świat, ludzi, ma inne zasady, oczekiwania.
Jest jednak coś co je łączy, czego wszystkie pragną tak samo mocno -
miłości, a co przez to rozumieć: kogoś na kim będzie mogła polegać, kto ją
obroni, pocieszy, przytuli, zapewni schronienie.
Bóg wymyślił miłość (taką między kobietą, a mężczyzną) by ten cały rytuał
był przyjemny, piękny dla obu stron.
Gdzieś ktoś kiedyś powiedział, że zakochani są jak dwa kamienie w worku.
Pocierają się o siebie, ścierają ostre końce, by się do siebie dopasować. Po
tym jak żaden z kamieni nie będzie miał żadnej ostrej krawiędzi, będą
idealnie się uzupełniać, choć czasem jeszcze przy gwałtownych zmianach potrą
się o siebie.
    Tematem tego postu jest filozofia tych pięknych istot jakimi są kobiety.
Napisałem go myśląc nad tym jak to było kiedyś? Jak dawniej meżczyźni
zdobywali kobiety i czego one oczekiwały?
Śledząc przebieg lat można zauważyć, że z każdym nowym pokoleniem, zacierają
się zasady, które jeszcze prae pokoleń temu były zakazane, niemoralne, wręcz
nie na miejscu. Zmniejsza się wiek, w którym zaczynamy współżyć, wcześniej
zaczynamy się zakochiwać. Jak to jest? Czy dawniej dziewczyny nie nadawały
się do tych rzeczy? No i to jest właśnie odpowiedź. Tak samo jak przyspiesza
świat, tak i przyspiesza nasz rozwój, stajemy się mądrzejsi, sprytniejsi,
niż nasi przotkowie. Dlaczego tak się dzieje?
Dawniej świat stawiał mniejsze wymagania młodym ludziom. Ich dzieciństwo
przebiegało pod osłoną dziewiczej wsi, na której nie można było poznać jaki
ten świat jest napradę. Teraz żyjemy w miastach, a nawet jeżeli i na wsi to
nie przypomina ona niczym ten dawnej. Dzisiaj nie przeraża nas fakt, że 17
letnia dziewczyna jest matką. Uodporniliśmy się, staliśmy bardziej slepi na
rzeczy, które jeszcze pare, pare naście lat temu były problemem dużej wagi.
Nie wiem co jest lepsze brnąć dalej do przodu, czy próbować ratować to co
zostało? Sami musimy zdecydować