🚀 go-pugleaf

Pisze pierwszy raz wiec witam wszystkich..


AD. Temat.. Jesli jest tu ktos kto uwaza ze to nie to samo to niech mi powie
co to
milosc czy zauroczenie:

--
Anglik nie posiadał się z radości. Był wreszcie na tropie.
Wówczas do studni podeszła dziewczyna, która nie nosiła czarnych sukien.
Trzymała na ramieniu dzban na wodę, jej głowę spowijał czarczaf, ale twarz
miała odkrytą. Młodzieniec wstał, by spytać ją o Alchemika.

I nagle czas jakby się zatrzymał, a Dusza Świata objawiła się przed nim w
całej pełni.
W chwili gdy spojrzał w jej ciemne oczy i na usta, które wahały się między
uśmiechem a milczeniem, pojął najistotniejszą mądrość Języka, którym mówił
wszechświat, i to, że wszystkie istoty ziemskie były zdolne go pojąć własnym
sercem. Miłość była starsza od samych ludzi, a nawet od piasków pustyni, i
powracała odwiecznie z tą samą siłą wszędzie tam, gdzie krzyżowały się dwa
spojrzenia, tak jak spotkały się dzisiaj te dwa obok studni. Jej twarz
rozpromienił uśmiech i był to znak, na który młody człowiek czekał całe
życie. Szukał go wszędzie, w księgach, pośród kryształów, owiec i w ciszy
pustyni.
Był to najczystszy Język Wszechświata, bez cie-nia komentarza, bo
wszechświat na swej drodze do nieskończoności nie potrzebował żadnych
wyjaśnień. W tej chwili liczyło się jedynie to, że oto stoi przed kobietą
swego życia i ona wie o tym bez słów. Był tego bardziej pewien niż
czegokolwiek na świecie. Nawet jeśli jego rodzice i rodzice jego rodziców
powtarzali uparcie, że należy najpierw oświadczyć się i zaręczyć, poznać się
nawzajem i zebrać pieniądze na posag. Ten, kto tak mówił, nie poznał nigdy
Języka Wszechświata, bo kiedy się go poczuje całym sobą, tatwo zrozumieć, że
zawsze na świecie ktoś na kogoś czeka, czy to na dalekiej pustyni, czy w
samym sercu gwarnego miasta. I gdy w końcu skrzyżują się drogi tych dwojga i
spotkają się ich spojrzenia, to wtedy znika cała przeszłość i cata
przyszłość. Liczy się tylko ta chwila i owa niewiarygodna pewność, że
wszystko pod niebieskim sklepieniem zostało zapisane jedną Ręką. Ręką, która
obdarza miłością i stwarza bliską duszę dla każdego śmiertelnika, który w
słonecznym świetle krząta się niestrudzenie, wypoczywa i szuka swego skarbu.
Bo jeśliby tak nie było, to marzenia całego ludzkiego rodzaju nie miałyby
najmniejszego sensu.
- Mektub - rzeki sam do siebie.
--
Ja tam z reszta wierze w przeznaczenie, mektub, to ze po swiecie laza nasze
drugie
polowki.. Z reszta cos podobnego przezylem, pewnie nie ja jedyny.. No prawie
bo nic nie wyszlo,z mojej glupoty :/..



pos