🚀 go-pugleaf

 > Bezpośrednie rozwiązanie, czyli wzór wprost
 > C(n)  ma za jądro ciąg rzeczywisty (nie całkowity)
 >
 >    D(n)  :=  n * ra*rb / T
 >
 > Ciąg  C(n)  oscyluje wokół ciągu  D(n).

Też do tego doszedłem. Dla kilku szczególnych przypadków ciągów A i B 
wyznaczyłem również te oscylacje. Jednak nie potrafię tego uogólnić.

> Mirek jest pesymistą,
> a ja optymistą, gdy chodzi o rozwiązanie, które
> byłoby w pełni przekonujące. 

Wydaje się, że twój optymizm jest nieuzasadniony.

> Myślę, że w zadaniu
> Waldka kryje się coś eleganckiego, choć niełatwego
> do uchwycenia.

A tu z kolei intuicja Cię nie zawodzi:

1) Gdyby wzór dla dwóch ciągów można było wyprowadzić w "dostatecznie 
eleganckiej" postaci

oraz

2) dzięki owej elegancji *dodatkowo* uogólnić na dowolną ilość ciągów 
arytmetycznych o wyrazach początkowych równych zeru i różnicach kolejno: 
2, 3, 4, 5, 6...N (lub prościej: 2, 3, 5, 7, 11, 13...N)

to uzyskalibyśmy formułę do wyznaczania kolejnych liczb złożonych od N+1 
do N^2. Stąd już tylko rzut beretem do magicznego wzoru na n-tą liczbę 
pierwszą. No, może nie do końca beretem, ale prawie...
Prawdę mówiąc, zakładałem ten wątek spodziewając się, że dla dwóch 
ciągów rozwiązanie jest znane, a problem istnieje z jego rozszerzeniem 
na większą ilość ciągów. Teraz jednak myślę, że gdyby już dla dwóch 
ciągów rozwiązanie istniało, to hipotezy Riemanna i Goldbacha byłyby od 
dawna twierdzeniami. :-)

waldek