🚀 go-pugleaf

z pl.sci.fizyka

"Stanislaw Sidor" <sts_nospam@uranos.eu.org>
news:halli1$h24$1@srv.cyf-kr.edu.pl...
> Newsuser "Robakks" <Robakks@gazeta.pl> wrote ...
>> "Stanislaw Sidor" <sts_nospam@uranos.eu.org>
>> news:halj5p$ese$1@srv.cyf-kr.edu.pl...
>>> Newsuser "Robakks" <Robakks@gazeta.pl> wrote ...


>>>>> Nie chodzi tu o predkosc windy, ale o jej trajektorie ...
>>>>> Nich na wysokosci 1000 m wyczepi sie z lin winda, i pocznie
>>>>> poruszac sie swobodnie ... nie widziales w filmach
>>>>> katastroficznych? :) Wtedy mamy trajektorie swobodnego spadku i
>>>>> odczujemy niewazkosc.

>>>> To już jesteśmy blisko porozumienia, bowiem potwierdzasz, że
>>>> człowiek o masie 100 kg w windzie na wysokości 1000 m npm
>>>> oddziałuje na wage i waga pokazuje cieżar choć i człowiek i waga
>>>> mają tę samą prędkość.

>> O to popychanie właśnie się rozchodzi. Przy jakiej odległości od Ziemi
>> odciąć linę by popych windy nie zniknął. :-)
>> Odpowiedź na to pytanie jest ważna dla Arkadiusza bo chciał
>> wiedzieć gdzie kończy się bąbel grawitacyjny. :)

> Zle postawiony problem, bo jak juz Szanownemu Robakowi wytlumaczylem - 
> pozostawienie czegokolwiek w kosmosie samemu
> sobie skutkuje tym, ze porusza sie to cos po trajektorii swobodnego spadku 
> i lokalnie jest to ukladem inercjalnym.
>
> Zas zueplnie CZYM INNYM jest analizowanie rozkladu sil grawitacyjnych ...
> mozna przeciez wyliczyc, w ktorym miejscu (wektorowo) znosza sie sily
> oddzialywania pochodzace od Ziemi i Ksiezyca, ale beznapedowo przelatujac 
> przez ten punkt astronauci niczego szczegolnego nie zaobserwuja - beda 
> odczuwali dokladnie taka sama neiwazkosc, jak poprzednio.
>
> Blad popelnil za to J.Verne w swej powiesci i tak opisal podroz na 
> Ksiezyc, ze statek przekraczajc ten punkt "rownowagowy" zafundowal zalodze 
> stan niewazkosci, a pozniej Ksiezyc zaczal przyciagac ich i wszytko 
> wrocilo do normy :))))
> Ech, nieuk z niego, mogl poczytac Newtona :>
> -- 
> (STS)

Ależ Szanowny Stanisławie ja wcale nie neguję tego co piszesz.
Dla przykładu ruch Ziemi po orbicie wokół Słońca można nazwać
swobodnym spadkiem po trajektorii. Czemu nie? Jeśli zmiana nazwy
coś wyjaśnia, przybliża, ułatwia zrozumienie - to się ją wprowadza.
Spodobało mnie się Twoje wcześniejsze określenie 'popych'.
Winda na popych to taka winda, w której prędkość względem Ziemi
jest constans bo silnik ciągnący tę windę nawija linę równomiernie.
Odczepienie liny powoduje, że popych znika, co skutkuje zmianą
prędkości: hamowanie-zatrzymanie-spadek jak z kamieniem
podrzuconym pionowo w górę.
Winda Robakksa została wymyślona przeze mnie by pokazać
Arkadiuszowi gdzie przebiega granica bąbla grawitacyjnego
w modelu śliwki.
100 kg Robak wsiada do windy Robakksa, staje na wagę,
naciska guziczek "niebo" i rejestruje wskazania wagi sprężynowej
na której stoi. W miarę oddalania się od powierzchni Ziemi
wskazania maleją, aż osiągają próg czułości wagi. Waga pokazuje
zero choć lina nie została odczepiona, a więc popych zachodzi.
pytanie:
Czy odłączenie liny i zniknięcie popychu w tym stanie j.w. spowoduje,
że winda o ciężarze mierzalnym zero wraz z Robakiem i wagą
wyhamuje, zatrzyma się i zacznie spadać z powrotem na Ziemię?
A może co jest bardziej prawdopodobne - będzie poruszać się
po trajektorii będącej wypadkową (sumą wektorową) pędu
oraz oddziaływań grawitacyjnych innych obiektów w tym Słońca?
. . .
Sądzę, że użyte we wcześniejszych opisach słowo TŁO jest ważne.
Grawitacyjny bąbel słoneczny jest znacznie większy geometrycznie
od bąbla Ziemi. Po wyjściu poza bąbel Ziemi winda jest zdominowana
tłem, a więc bąblem Słońca - stąd III prędkość kosmiczna.
Aby wyjść poza Układ Słoneczny trzeba opuścić bąbel grawitacyjny
Słońca - wyjść poza miąższ słonecznej śliwki. :-)
Edward Robak* z Nowej Huty
~>°<~
miłośnik mądrości