🚀 go-pugleaf

Geometric-Arithmetic Parallel Processor (GAPP) był w 100%
pod każdym wzgledem wyłącznie moim wynalazkiem.
Dopiero późniejsze wersje, już nie wymagające nowego
zrozumienia, miały na patentach współwynalazców.
Zresztą **główne** nowe w porównaniu z GAPP II
idee drugiej wersji, czyli GAPP III (bo GAPP II był wersją
pierwszą) też były wyłącznie moje. Rzecz zresztą nie w
samych patentach i teorii, ... o czym napiszę w następnym
poście (a tu w kontekście firmy ERIM).

Po fakcie w wielu miejscach można czytać,
że jakoby Martin Marietta "planowała", itp.
Ba, nawet National Cash Register (NCR)
przyklejało się, a zwłaszcza ich pewien
bezczelny manager. Kłamstwa.
Z drugiej strony systematycznie
izolowano mnie od swiata. Nawet znany
profesor i autor (spoza Martin Marietty) bał się napisać,
że GAPP był mój, i jak inni pisał kłamstwa w 90%
czyli po prostu kłamstwa. Chodziło mu chyba o
potencjał zarabiania jako konsultant Martin Marietta,
a może bał się i już (bo to wojsko, bo to rząd, bo
to licho wie co).

Widać stąd ile musiało, i rzeczywiście spotkało mnie
przykrości, niesprawiedliwości i intelektualnego okradania
z okazji GAPP, zresztą w typowym stylu
amerykańskiego biznesu, z zwłaszcza kontraktorów
rządowych. Cud, że w ogóle wybroniłem sobie
choćby część tego co stworzyłem. Dodam, że
w innych krajach jest nielepiej, chyba jeszcze
gorzej, ale ja akurat najwięcej wiem o biznesie
w Stanach. Z Polski mam tylko migawki, które
niestety nie są dobre.

Uznanie za GAPP ku swojemy zdumieniu naraz
uzyskalem po latach, gdy już mi to niewiele dawało,
gdy bylo dla mnie po herbacie. (Zupełnie jak
z topologiczną Teorią Kształtu - też po latach, też
dawno po herbacie.) I wciąż to całe uznanie bylo
tylko ułamkowe, wciąż częściowo zakłamane.

Miałem też wiele miłych przeżyć, spotkałem się
czasem z ludzką życzliwością. Jeżeli wystarczy
mi inercji, którą sobie właśnie nadałem, to
spiszę dla apmata (Alt.Pl.MATematyka) osobistą
historię GAPPu, a potem może też kawałek
historii polskiej matematyki, znowu osobiście.

***

Zacznę od prehistorii GAPPu. Rok akademicki
1973/4 spędziłem w słynnym princetońskim Instytucie
Zaawansowanych Studiów (IAS). Jako członek instytutu
pieniądze otrzymywałem śmieszne, aż Ed Formanek
żartował, że słusznie wymagają od nas, żeby
to nazywać "partial support" (mimo, że był to
nasz cały dochód), bo tak mała suma nie może
być zwana "full support". Ale było miło i ciekawie.

Jednocześnie mój przyjaciel z dzieciństwa,
studiów, itd., Józek Sławny, poszukiwał mnie
po całych Stanach, wydzwan iał, a wykładał tuż
za miedzą, na Uniwersytecie Princetonskim.
No i wciągnął mnie w Mechanikę Statystyczną,
w ogólne układy Isinga. Sam już był jednym
z kilku najwybitniejszych w tej ostrej dziedzinie.
Głównie w tym okresie, w 1973/4, uzyskaliśmy
zasadnicze wyniki, choć całość w jakieś dwa lata
później. Nasze 3 prace są dziś klasyczne (pierwsza
była tylko skrótem-zapowiedzią), sprawdźcie w Google
lub bing, powiedzmy "Holsztynski Slawny" lub nawet
"Holsztynski ferromagnetic" lub podobnie. (Owszem
 tu i ówdzie znajdziecie nasze nazwiska
"Holsztynski-Slawny" także w tytule prac - wspominam
o tym, bo obok odezwała się ta niedojda Kolany,
za wydojny potwarca).

(Dla Slawnego praca ze mną była jego jakby drugim
etapem, po którym nastąpił jego trzeci).

Wspominam Mechanikę Mechaniczną, bo po niej
Image Processing (Procesowanie Obrazów)
było fraszką, było zillion razy łatwiejsze (choć
i w tej dziedzinie szybko można dojść do bardzo
trudnych zadań matematycznych). Chodzi mi
o ogólny poziom w Image processing, który
w czasach gdy się dołączyłem do tej dziedziny,
był naiwnie niski.

***

Latem 1977 roku zacząłem pracować w ERIM,
w Ann Arbor, Michigan. Wtedy na część etatu.

Niejaki inżynier St^2 miał zdolność do prezentacji,
czasem kupował klocki, kazał programistom pisać
proste ilustracje, itd. Poza tym był bardzo polityczną
bestią. Przy pierwszej okazji, w kilka dni po
moim zjawieniu się w ERIM zadał mi 3 pytania
z Image Processing, nad którymi biedzili się
ze dwa lata. Empirycznie widzieli, że odpowiedzi
powinny brzmieć "tak". Rozwiązałem te problemy
w pięć minut. Wkrótce pojąłem o co chodzi
w Image Processing. Zrozumiałem, co wtedy
nikomu nie wpadało do głowy, by porównywać,
że problemy z obrazami biało-czarnymi i z
ciągłymi, o wartościach rzeczywistych, obejmuje
jedna teoria, która opisalem jako teorię transformacji
niezmienniczych. Moje ręcznie pisane memoranda
były kopiowane i rozchodziły się po Defense
Department i kontraktorach, zresztą za sprawą
samego St^2, który w ten sposób zdobywał sobie
jakieś tam uznanie. Nawet nie wiedziałem, że tak się
działo, ale po latach spotykałem ludzi, którzy moje
memoranda czytali. Z jednej strony nie liczyłem się
w firmie nawet na tyle, żeby administracyjni asystenci
(sekretarki :-) przepisali moje noty na maszynie do pisania
(jeszcze się komputerów dla tak błachych rzeczy nie
używało), a z drugiej strony czytali je nieznani mi ludzie.

Napisałem też spory dokument opisujący wraz z teorią
mój Translation Invariant Parallel Processor (TIPP),
ERIMowski poprzednik mojego późniejszego GAPP.
Od strony elektroniki byłem zupełnie jeszcze zielony;
to wszystko działo się zaledwie w kilka tygodni od
przyłączenia się na część etatu do ERIMU, gdy jednocześnie
pracowałem na Uniwersity of Western Ontario.

Do asysty od strony implementacji dostałem
bardzo zdolnego Stevena Wilsona, fizyka
z wykształcenia, ale zajmującego się "electronic designs".
Uznałem, że jego wkład zasługuje na współautorstwo,
i na owczesnych patentach występujemy razem.

Jednak St^2 "obiecał", że nic ERIM z moimi wynalazkami
nie zrobi, jeżeli n ie zgodzę się, żeby on prowadził te
projekty jako manager. Wcześniej kompletnie panował
w ERIMie jego projekt. Nie zgodziłem się, gdyż przekonałem
się, że St^2 był intelektualnie nieuczciwy, mdło mi było od tego.
Więc St^2 swojej "obietnicy" dotrzymał. Z tego i innych powodów
ERIM stał się zamkniętą uliczką, martwym końcem. Mimo, że
pierwszy patent uzyskałem w rok, mimo, że wiedzieli, że
dominowałem w Image Processing, polityka jest polityką i już.

ERIM był ciekawym dla mnie rozdziałem, mogłbym
opowiadać o nim bez końca. W ERIMie pracował między
innymi inżynier Fabian Polcyn, specjalista od oceanografii,
emigrant polski z ktoregoś tam pokolenia, po polsku znał
tylko kilka słów, ale był pełnym przejęcia i poświęcenia,
wielkim polskim patriotą. To dzięki niemu uzyskałem pracę
w ERIMie.

***

Tak więc latem, roku 1981 znalazłem się w Orlando
(Floryda), gdzie pracowałem w Martin Marietta, co
zaczęło historię mojego wynalazku GAPP. Od strony
koncepcyjnej główne idee miałem wcześniej, w ERIMie.
Ale w Martin Marietta wpadłem na zgrabną, harmonijną
wersję praktyczną. TIPP był przesadnie "teoretyczny", a
naprawdę, to pewne subtelniejsze aspekty "design"
(projektowania) przyszły do mnie nieco później.

Okres od lata 1981 opiszę w następnym poście.

Włodek

PS. W Stanach "lato" to dla mnie także
późna wiosna, bo jest już upalna.