🚀 go-pugleaf

Witam wszystkich Grupowiczow!
Moze na wstepie napisze kilka slow o sobie, bo nie wiem jak zaczac temt
ktory mnie "dreczy"... Tym bardziej ze pierwszy raz pisze na grupe z
wlasnymi problemami i przemysleniami... Mam 25 lat od przeszlo trzech lat
jestem emocjonalinie zwiazany z moim chlopakiem. Co prawda mieszkam jeszcze
z rodzicami, ale nie przeszkadza mi to (jak na razie) byc z Nim... :-) Kazda
sprzyjajaca chwile spedzamy razem, jest nam ze soba dobrze.
Ale ja jestem osoba bardo rozwazna i dreczy mnie jedno... Otoz boje sie
starosci...
Dlaczego? Chyba nie musze wiele tlumaczyc... Bedac w zwiazku gejowskim nie
mam szans (i to nawet przy duzej dawce optymizmu) na potomstwo, ktore by
roztoczylo nade mna i moim partnerem opieke kiedy bedziemy juz wiekowymi
staruszkami. Nie ma co sie oszukiwac, czlowiek jest taka istotka, ktora z
wiekiem potrzebuje wiekszej troski i opieki. I jak kaze dobre wychowanie
dzieci opiekuja sie swoimi rodzicami kiedy oni tej opieki potrzebuja.
A jak jest z gejami? Nie maja dzieci, a wiadomo przyjaciele to nie to samo
co rodzina... I na starosc sa samotni, przykuci do luzka, umieraja w
samotnosci.
Moze ktos ma bardziej pozytywne przemyslenia na ten temat? I nie boi sie jak
ja starosci, samotnosci i niezdarnosci starego czloweika... Napiszcie co
myslicie na ten temat, moze potraficie mnie jakos pocieszyc, pozwolic mi
spojrzec na starosc z bardziej optymistycznej strony...
Pozdrawiam wszystkich
Taon