🚀 go-pugleaf

Elu, nie masz racji. Teoretycznie można wyobrazić sobie sytuację, że
interwencja na rynku poprawia alokację. W końcu rynek działa na zasadzie
prób i błędów, pewien poziom marnotrawności jest wliczony w koszty
systemu. Tak więc przyjmijmy roboczo tą hipotezę. Ale spójrzmy dalej.
Czy faktycznie dopuszczenie interwencji poprawia alokację?

Aby tak było muszą być spełnione 3 warunki. Pierwszy, nazwijmy go
ontologicznym, spełniony jest z założenia: 
1. występuja w przyrodzie sytuacje, w których ingerencja w mechanizm
rynkowy poprawia alokację.

Drugi warunek, epistemologiczny, brzmi:
2. musimy mieć zdolność wykrycia przypadków spełniających warunek
pierwszy.
Z tym jest gorzej. Pierwsza połowa XX wieku obfitowała w odkrycia
skłaniające do pesymizmu co do granic ludzkiego poznania. Zasada
nieoznaczoności w fizyce, twierdzenia limitacyjne w matematyce/logice,
zasada entropii w teorii informacji - wszystko to nakłania do
wstrzemięźliwości w przyjęciu drugiego warunku. Ale niech, bądźmy raz
neopozytywistami.

Wymknąwszy się z potwornych uścisków Scylli i Charybdy wpadamy w objęcia
Lewiatana. Trzeci warunek jest warunkiem stricte politycznym:
3. organ interweniujący musi byc skłonny do samograniczenia, musi
interweniowac wtedy i tylko wtedy gdy jest to dla gospodarki korzystne.
I to obala ułudę korzyści płynących z interwencjonizmu. Władzy
politycznej, zwłaszcza zaś obieralnej władzy politycznej, mniej zależy
na dobru ludzi, państwa czy gospodarki - więcej na własnych korzyściach.
Jest to głęboko ludzkie i zgodne z tezami dziadzi Smitha. Uzasadnień
tego punktu mamy dookoła tyle, że aż mis ie nie chce go intensywniej
dowodzić. 

Oczywiście, władza interweniować będzie zawsze - dbanie o bezpieczeństwo
wewnętrzne i zewnętrzne (a te sfery państwu zostawiaja wszyscy - z
wyłączeniem skrajnych libertarian) _też_ zakłóca mechanizmy rynkowe.
Ale: dopuszczenie li i jedynie myśli, że interwencjonizm może być
gospodarczo pożyteczny potęguje chęć władzuchny do jego stosowania
(vide: eksplozja podatku dochodowego w USA po 1913, trwałość wszelkich
diabelskich pomysłów FDR, a generalnie skłonność do rozrastania się
władzy publicznej - we wszystkich krajach, zawsze), niszczy naturalną
dla wszystkich (wolnych) ludzi obawę przed wzrostem potęgi państwa.
Jedynym wyjściem jest totalne odrzucenie możliwości interwencjonizmu - i
ograniczenie państwa do bardzo wąsko określonych sfer: wojsko, policja
(najlepiej: mocno zdecentralizowana), sądownictwo (chociaż tu już
możnaby dyskutować), polityka zagraniczna, szczątkowa administracja. I
tak oto doszliśmy do programu państwa minimum.

pzdr

TRad

PS Trylemat brzmiący:

Po pierwsze, interwencja jest zawsze zła
Po drugie, nawet jak czasami jest dobra, to i tak nie wiemy: kiedy
Po trzecie, nawet jeżeli to wiemy, to i tak interweniować będą kiedy
indziej

proponuję nazwać trylematem TRada ;)