🚀 go-pugleaf

Użytkownik Bartosz Marganiec napisał:
> wildcat17 <wildcat17@poczta.onet.pl> wrote:
> 
> Wiedziałem, że odpiszesz.. ;->
> 
>>"Polały się łzy me czyste, rzęsiste,
>>Na me dzieciństwo sielskie, anielskie,
>>Na moją młodość górna i durną,
>>Na mój wiek męski, wiek klęski.
>>Polały sie łzy me czyste, rzęsiste..."
> 
> 
>>Wystarczająco znany?
> 
> 
> Znany - sonety krymskie, z pamięci ;-) Tylko tytułu nie pamiętam..


"***"
Czasami także stosują "Polały się łzy me"



>>I kiedym, stary smutku dom zburzywszy w gruzy,
>>Uczynił z siebie jeno wschodom słońca próg,
>>Rozumie mnie me serce i kochają Muzy."
> 
> 
>>A ten?
> 
> 
> Tego nie znam.


A to jest pan który napisał i to:

"O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...
Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na próżno czekały na słońca oblicze...
W dal poszły przez chmurna pustynię piaszczystą,
W dal ciemną, bezkresną, w dal szarą i mglistą...
Odziane w łachmany szat czarnej żałoby
Szukają ustronia na ciche swe groby,
A smutek cień kładzie na licu ich młodem...
Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem
W dal idą na smutek i życie tułacze,
A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...
To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...
Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.
Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...
To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...
Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
Trawniki zarzucił bryłami kamienia
I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...
Aż, strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu
Położył się na tym kamiennym pustkowiu,
By w piersi łkające przytłumić rozpacze,
I smutków potwornych płomienne łzy płacze...
To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny..."


Najpiękniejszy przykład wiersza który melodią i doborem słów naśladuje 
opisywane zjawisko...



>>Ze światem, który w ciemność już zachodzi
>>Wraz z całą tęczą idealnych snów,
>>Prawdziwa mądrość niechaj was pogodzi -
>>I wasze gwiazdy, o zdobywcy młodzi,
> 
> 
>>W ciemnościach pogasną znów!"
> 
> 
>>A może ten?
> 
> 
> Tego też nie znam.


No to o ile poprzedniego mogłam Ci darować o tyle za tego to już Ci się 
solidny łomot należy.
No ale że są święta to Ci odpuszczę ale na jutro cały wiersz na pamięć!;>

(Całkiem serio myśmy się tego na pamięć uczyli bo to jak hymn przewodni 
było...)

"Szukajcie prawdy jasnego płomienia!
Szukajcie nowych, nie odkrytych dróg...
Za każdym krokiem w tajniki stworzenia
Coraz się dusza ludzka rozprzestrzenia,

I większym staje się Bóg!

Choć otrząśniecie kwiaty barwnych mitów,
Choć rozproszycie legendowy mrok,
Choć mgłę urojeń zedrzecie z błękitów,
Ludziom niebiańskich nie zbraknie zachwytów,

Lecz dalej sięgnie ich wzrok!

Każda epoka ma swe własne cele
I zapomina o wczorajszych snach...
Nieście więc wiedzy pochodnię na czele
I nowy udział bierzcie w wieków dziele,

Przyszłości podnoście gmach!

Ale nie niszczcie przeszłości ołtarzy,
Choć byście mieli doskonalsze wznieść;
Na nich się jeszcze święty ogień żarzy
I miłość ludzka stoi tam na straży,

I wy winniście im cześć!

Ze światem, który w ciemność już zachodzi
Wraz z całą tęczą idealnych snów,
Prawdziwa mądrość niechaj was pogodzi -
I wasze gwiazdy, o zdobywcy młodzi,

W ciemnościach pogasną znów!"



>>A następnym razem patrz z kim zadzierasz!
> 
> 
> No bo wiesz, ja z Radkiem zadarłem - z tobą w życiu bym nie zadarł ;-)

Za poźno...;>
No nic.
"Pójdź dziecię - ja Cię uczyć każe..."
Z czego to?; >>
-- 
Dzika