🚀 go-pugleaf

Bartosz Marganiec wrote:

> Hm. Cóż, Adam jest bardzo pewny swego. Ja bym takiemu staremu samochodowi po
> prostu nie ufał. Ale to jego opinia i mi nic do tego.

Samochód, czy stary, czy nowy, to maszyna. I może się zepsuć. Przy czym 
zawodność starszych, bardziej spracowanych maszyn, bywa średnio większa, 
niż zawodnośc nowych maszyn. Oczywiście nie dotyczy to Granady. :>

> Tego też nie znam. Może jakaś bardziej znana marka?

Trabant.

> Tak, ty wiesz lepiej. Jak każdy starszy ;-PPP

No ba! To się wie.

> E, co ty mi tu parodię dajesz.. Daj lepiej jakieś peany znanego poety na
> temat "niemłodości" ;-P

"Mój dziadek Zygmunt Kunat"

W fotografii mojego dziadka, kiedy miał sześć lat, zawiera się, moim
zdaniem, sekret jego osoby.

Szczęśliwy chłopczyk, radośnie filuterny, przez jego skórę prześwieca
dusza bystra i podogna.

Fotografia pochodzi z lat sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku,
i oto ja, w późnej starości, wybieram się tam, żeby towarzyszyć
zabawom dziecka.

Nad znajomym jeziorem, do którego właśnie rzuca kamyki, pod
jesionami, które miały znaleźć się w moich wierszach.

Kunatów liczono od szlachty kalwińskiej, co snobistycznie
odnotowyję, bo u nas na Litwie najbardziej oświeceni byli kalwini.

Rodzina zmieniła wyznanie późno, około 1800 roku, ale nie zachowałem
żadnego obrazu dziadka w kościelnej ławce w Świętobrości.

Nigdy jednak nie mówił źle o księżach, ani w czymkolwiek uchybiał
przyjętym obyczajom.

Student Szkoły Głównej w Warszawie, yańczył na balach i czytał
dzieła epoki pozytywizmu.

Wziął poważnie zasady pracy organicznej i dlategow Szetejniach
zaczął wyrabiać sukno, toteż bawiłem się w pokojach, w których
stały warsztaty do folowania.

Był uprzedzająco grzeczny dla wszystkich, wielkich i małych,
bogatych i biednych, miał dar uwagi wysłuchiwania każdego.

Oskar Miłosz, który poznał go w Kownie, w roku 1922, nazywał
go un gentil homme du dix-huitiemme siecle, francuskim
szlachcicem osiemnastego wieku.

Zewnętrzny polor nie wyczerpywał jednak jego istoty, ukrywała
się tam mądrość i prawdziwa dobroć.

Rozmyślając o moim dziedzicznym obciążeniu ma chwile ulgi,
kiedy przypomnę sobie mego dziadka, bo musiałem coś wziąć
po nim, czyli nie jestem całkiem bez wartości.

Nazywano go "litwomanem" i czyż nie zbudował domu w Legmiadzi,
który służył za szkołę i czyż nie opłacał litewskiego
nauczyciela?

Lubili go wszyscy, Litwini, Polacy i Żydzi, miał mir u okolicznych
wiosek.

(Tych wiosek, które w kilka lat po jego śmierci zostały wywiezione
na Sybir i dlatego jest tam teraz tylko pusta równina.)

Ze wszystkich książek najbardziej lubił cyztać pamiętniki Jakuba
Gieysztora, bo szczegółowo opisują naszą dolinę Niewiaży
między Kiejdanami i Krakinowem.

W młodości mnie one nie interesowały, bo co mi po tym, co było
dawno, jeżeli obchodziła mnie tylko przyszłość.

Dzisiaj czytam te pamiętniki chciwie, nauczony, jaką wartość mają
nazwy miejscowości, zakręty drogi, pagórki i promy na rzece.

Jak bardzo trzeba cenić prowincję i dom, i daty, i ślad minionych
ludzi.

Kalifornijski wędrowiec, przechowuję talizman, zdjęcia pagórka
w Świętobrości, gdzie pod dębami leżą dziadek Zygmunt Kunat,
pradziadek Szymon Syruć i jego żona, Eufrozyna.


A do tego, tego samego autora, z tego samego tomiku:

"Przykład"

Osiemdziesięcioletnia, moja przyjaciółka, pisze w pamiętniku
"nie miałam czasu ni ochoty na zmartwienia".
Jej dobry przykład umacnia mnie.

Willa błyszczy, księżyc w pełni, za przystanią AZS-u
Kochamy się. I ta chwila nieram mnie pocieszy,
choć w moim życiorysie było dużo goryczy.

Śpiewać i tańczyć, przed obliczem Pana!
Po prostu dlatego, że skarga nie przyda się na nic,
Jak powiada moja dzielna, niepokonana Irena.


> Mam czas, zdążę się wyspać ;-)

Każdy tak mówił. :D

rmszar