🚀 go-pugleaf

Użytkownik Radomir Szaraniec napisał:
> iska wrote:
> 
>> Ale zwiazek miedzy nimi jest czesto wazny.
> 
> 
> Hmmmm... mnie nauczono, że nawet jak ktoś nudzi, a ja muszę siedzieć i 
> tego słuchać, to wytrzymuję do końca, a nie zajmuję się czym innym. 
> Choćby po to, aby nie przeszkadząc tym, którzy być może słuchają.


No niby mnie też...
Tylko z tym wytrzymywaniem to czasami bywa ciut gorzej..;(
To znaczy napewno nie okazuję demonstracyjnie znudzenia ale odruchowo 
zaczynam się rozglądać za jakimś zajęciem...
Owszem jak mogę tak to ukrywam ale wolę pod stołem czytac książkę czy 
dyskutować sms-owo bo taka bezczynnosć jest dla mnie zabójcza...
A już najgorzej kiedy on ewidentne głupoty klepie.
Od wyprostowania mu światopoglądu są w stanie uchronić mnie tylko 
koledzy którzy już na podstawie mojego wyrazu twarzy wiedzą ze jeszcze 
pięć minut i armageddon więc natychmiast rysują tabelkę do gry w okręty, 
wyciągają karty czy cokolwiek zebym tylko przestała słuchać...

Raz nie wyszło...

Na jakiejś tam dorocznej prezentacji, która to odbywała się w kwaterze 
głównej (za granicą)...
Po przeciwnej stronie stołu prezydialnego usiedli panowie z minami od 
razu świadczącymi o tym że w ich kulturze to kobieta powinna prosić o 
pozwolenie żeby na nich spojrzeć a nie udowadniać że potrafi...
No tego tylko mi było trzeba...
Zaczęli zadawac pytania wyraźnie lekceważace i w celu pokazania nam 
gdzie nasze miejsce..
Jedna z moich koleżanek (3 nas było) poczuła okazję do popisów i mimo 
zakazu wyrwała się przed orkiestrę nawet nie mówiąc dobrze po angielsku...
No to ja sobie siedzę i obserwuję...
Chce to proszę bardzo.
Druga podobnie jak ja bowiem u niej z myśleniem wszystko w porządku.
Po 10 minutach ta wyrywna zaczyna mieć łzy w oczach a panowie coraz 
większą satysfakcję.
Po 12 mnie trafiło.
Uciszyłam ją i ich jednym gestem i to ja zaczęłam zadawać pytania.
Po pierwszym minutę szukali odpowiedzi.
Po drugim zaczęli się naradzać we własnym języku.
Po trzecim facet odpowiedzialny przed "najwyższymi" ostro się spocił i 
zaczął mnie kopać pod stołem.
Po czwartym panowie skoczyli sobie do oczu wzajemnie zapominając o 
naszym istnieniu i obowiązku porozumiewania się wspólnym językiem...
Awantura grzmiała w najlepsze kilkanaście dobrych minut kiedy słyszę że 
ta normalniejsza z koleżanek zaczyna się dusić...
Patrzę na nią a ona jest czerwona i płacze ze śmiechu...
Dyskretnie warczę żeby się uspokoiła - jest jeszcze gorzej...
Zaczyna i mnie śmieszyć więc już całkiem konkretnie wydaję polecenie 
żeby się zamknęła do jasnej cholery bo nie zdzierżę i będzie kino...
Jest jeszcze gorzej...
Błagam żeby wyszła, dochodzi do wniosku że to najlepsze rozwiązanie i 
taka dziwnie zgięta wyskakuje na kortyarz...

Po prezentacji pytam się co jej odbiło że tak zrównoważona osoba takie 
sztuki wyczynia w dodatku w najgorszej możliwej sytuacji...
Na to ona spokojnie:
- Bo jak oni się kłócili to ty miałaś na twarzy wyraz tak bezgranicznej 
pogardy...


Czasami nie trzeba nic robić a może być jeszcze gorzej...


-- 
Dzika