🚀 go-pugleaf

No bo skoro się tak upomina to jednak nie róbmy mu zawodu i ja proponuję 
małego bloga z krakowskiego epizodu.
Ponieważ ja sobie chyba palce połamię to proponuję pracę zbiorową.
Pomożecie? ;>


...***...

Zaczęło się od tego że umówiłyśmy się na dworcu, na peronie, na godzinę, 
niby konkretnie ale własciwie nie wiadomo jak.
No i dzięki temu ja sobie później kupiłam gazetkę, wróciłam, kupiłam 
żarcie na drogę bo skojarzyłam z kim jadę, wróciłam, kupiłam lakier do 
włosów, i później już tylko stałam jak wazon z pół godziny aż 
zdecydowałam do Mici zadzwonić.
Niby proste ale tylko w sytuacji kiedy telefon nie odpowiada ze nie 
istnieje.
A Miciany właśnie zakończył swój ziemski byt. Podobno w nocy.
No to jak zwykle zdałam się na mój niezawodny instynkt i wylazłam na 
górę pierwszym wyjściem które wydało mi się najwłaściwsze.
I zaczynam dzwonić znowu, święcie przekonana że to przez podziemia nie 
łączyło. Nie łaczy nadal a ja zaczynam się zastanawiać jak opóźnić ten 
pociąg.
W tym momencie widzę wpadające na peron rude z rozwianym włosem i 
totalnym przerażeniem w oczach.
W momencie kiedy się zapatrzyło na cyferkę widniejącą nad zejściem 
podeszłam, po cichu i spokojnie informując że dobrze widzi i że to tutaj.
Dostało zawału.
Podobno nie było mnie widać mimo że miałam na sobie wściekle czerwoną 
cygańską spódnice do ziemi i czerowną kurtkę której chyba nie da się nie 
zauważyć.
No widocznie odszyfrowanie cyfry 3 było skrajnie wyczerpująco-zajmujące 
dla wybitnej studentki informatyki .
A później już prosto.
Wytłumaczyć dlaczego idziemy do własciwego sektora peronem a nie 
przemierzając pociąg wzdłuż aż do samego Krakowa, dlaczego nie po tym 
dzikim tłumie kłębiącym się z bagażami przy krawędzi a drugą, pusta 
stroną, wbić Micię do tegoż pociągu, ściągnąć z zadeptanych ludzi z 
bagażami bo oczywiście poszła pod prąd, usadzić na miejscu, przekonać że 
to _jest_ to miejsce, kilkakrotnie przeprosić wzrokiem ludzi w 
przedziale za to co widzą i słyszą, znaleźć bilety, wytłumaczyć co to 
jest i dlaczego jest prawidłowe i tak wyglada, nakarmić, napoić i przez 
trzy godziny walczyć z chęcią wypchnięcia jej na zewnątrz, przywiązania 
do fotela, uśpienia na czas podrózy, zamknięcia w następnym wagonie (tak 
- wagonie, przedział to za blisko), wyjaśnienia dlaczego powinna trochę 
poczytać, wielokrotnych prób nakłonienia żeby poszła z tym miłym panem 
pokrzyczeć "bilety do kontroli" to przynajmniej na chwilę się czymś 
zajmie i wyobrażaniem sobie jak to będzie cudownie jak dojedziemy i będę 
mogła ją zgubić już po chwili...

Ale w końcu dojechałyśmy ale o tym w następnym odcinku.

-- 
Dzika