🚀 go-pugleaf

Pozwolę sobie tutaj, żeby nie flejmować gdzie indziej.

Tomku, ja bardzo chętnie bym sprzedał tej kobiecie mieszkanie. Po 
pierwsze- dlatego, że to świetna okazja dla uregulowania długów. Ludzie 
potrafią latami nie płacić i migać się przed komornikami. Ale jeśli mają 
możliwość kupić mieszkanie za 10% jego wartości natychmiast znajdują kasę.

Po drugie- kiedy stają się właścicielami, zaczynają dbać o mieszkania, 
otoczenie, bloki. I zaczynają płacić za remonty i utrzymanie, więc nie 
musi tego robić za nich gmina. Poza tym i tak gmina dostaje kasę z 
podatku od nieruchomości. A jak nie dostaje, to ma inne możliwości 
egzekwowania należności podatkowych, niż ja cywilnych.

Po trzecie- jeśli tego wszystkiego nie zrobią, to i tak sprzedadzą 
mieszkanie komuś, komu na nim będzie zależeć.

Tylko że po pierwsze w tym momencie nie ma sprzedaży z bonifikatą, a po 
drugie i tak wykracza to poza moje kompetencje.

Wracając jeszcze do osób, z którymi mam kontakt: najczęściej jest tak, 
że nawet wzburzoną osobę jest w stanie rozbroić uprzejme: "Proszę 
spocząć, w czym mogę pomóc?". Przy czym zawsze, żeby z kimś porozmawiać, 
druga strona musi choćby dopuszczać taką możliwość. Rzadko bo rzadko, 
ale zdarzają się osoby, które nie przychodzą, żeby rozmawiać, tylko 
przychodzą, żeby coś zakomunikować, jak ta pani, o której pisałem. 
Przekaz mają jednostronny, bo o komunikacji nie ma mowy.

Raz jeden mi się zdarzył, że musiałem prosić ochroniarza o pomoc. 
Kobieta wrzeszczała na moją podwładną, zaczęła rzucać dokumentami, żadna 
próba uspokojenia jej nie przyniosła rezultatu. Pani została grzecznie 
wyproszona, nie użyto wobec niej siły. Ot, tacy z nas impertynenci.

rmszar