🚀 go-pugleaf

Adam Wysocki wrote:
>
> Eee, wierzyć w ludzi, to już dawno nie wierzę ;-) Poza kilkoma
> sprawdzonymi osobami niczego od nikogo nie oczekuję. Tak jest
> bezpieczniej. A co do tych osób - też nie opieram na nich całego
> świata i mam swoje sprawdzone metody na wypadek, gdyby jednak
> ktoś z nich zawiódł - rower, łyżwy, assembler.

No ja nie wierzę w ludzi, ale własnie przez to trudniej mi być szczęśliwą.


>> Brakuje mi bardzo konkretnej osoby i naszego wspólnego zycia.
>> Człowiek, który był przy mnie od mojego "zawsze" po swoje "zawsze".
>> Najgorsze jest to, że z pewnych spraw zdałam sobie sprawę, gdy było
>> juz za późno, gdy nie dało się cofnąć czasu, gdy coś stało się
>> historią zamkniętą, w której nie można zmienić już ani jednej litery.
>
> Ludzie się zmieniają, tak już jest. Nic nie jest na zawsze. To był
> przyjaciel, czy facet?

Tak, jest też tak, ze czasami ludzie sie nie zmieniaja, tylko umierają.
Wiem, że śmierć jest "najpewniejsza rzecz w życiu", prędzej czy później
spotka każdego. Ale o wiele trudniej pogodzić się z myslą, że ktoś odszedł
na zawsze, że go tu po prostu nie ma. Minęło juz trochę czasu, a ja ciągle
nie potrafie sobie z tym poradzić. Wiem, że jak długo o nim nie zapomnę, tak
długo nie pozwolę mu odejść. Ale z drugiej strony - życie przeszłością
zamyka mi drzwi do szczęścia tu i teraz. A moje "tu i teraz" ucieka
bezpowrotnie dzień po dniu.

To nie był facet, to był przyjaciel, dużo starszy ode mnie, który na dobrą
sprawę mnie wychował. Był dla mnie najbliższą rodziną, chociaż z prawnego
punktu był osobą obcą. Takie to trochę pogmatwane.

Kaśka

PS. Oglądasz mecz?