🚀 go-pugleaf

Tak mi sie nudzi (wiesz Yenn, za duzo mam czasu ;)) i sobie zaczalem
opowiadanko pisac. Takie troche glupie i w ogole do dupy, ale, ze tutaj
rozne praktyki stosowano to wysylam, zeby bylo smiesznie.


:opofiadanko:

- Ashan, poczekaj! No, poczekaj na mnie! - krzykn�� Nili, tym samym
skupiaj�c na sobie wzrok wszystkich woko�o. Wszystkich opr�cz Ashana, kt�ry
coraz bardziej oddala� si� od rynku, aby w ko�cu znikn�� za zabudowaniami
dalszej cz�ci miasta.
Nili zacz�� biec, cho� sam nie wiedzia� dla czego to robi. Bieg�, krzycza� i
g�o�no p�aka� jednocze�nie: - Zdrajco! Zdrajco! Nienawidz� ci�, s�yszysz,
nienawidz�... - Nili upad� na ziemi� i le�a� tak po �rodku kamienistej ulicy
przez d�u�sz� chwil�.
- Czemu tak le�ycie Panie. To nie podobne to �adnego, �ywego stworzenia
le�e� plackiem na drodze... - spostrzeg� ma�y ch�opiec, kt�ry delikatnie
dotkn�� nog� krasnala.
- Odejd� g�upi cz�owieczku - sykn�� przez z�by z�y i zrozpaczony Nili.
- Jeste� krasnoludem... - zdziwi� si� ch�opak - Tata zawsze mi m�wi�, �e
krasnoludy to najbardziej honorowe i odwa�ne stworzenia, a ty tutaj tak
le�ysz i p�aczesz jak niemowl�,
wstyd mo�ci panie, oj, wstyd... - za�mia� si� ch�opak i pobieg� dalej.

Tymczasem Ashan przed momentem przekroczy� bram� miasta. "Co mu odbi�o, �e
chcia� jecha� ze mn�, ech, nigdy nie zrozumiem krasnali" droczy� si� z
my�lami. Ashan by� p� elfem, p� cz�owiekiem. Przed siedmioma laty,
czarodziej Rahon, wraz ze swoj� gwardi� przyboczn� zniszczy� osad� w kt�rej
mieszka� i zabi� ca�� jego rodzin�. Teraz Ashan podr�uje po �wiecie
szukaj�c Rahona, szukaj�c... zemsty.

By�o ciep�o, wiatr lekko powiewa� z po�udnia, ale co� wisia�o w powietrzu.
Ashan cz� to, cz� to dobrze, i nie spuszcza� d�oni z r�koje�ci miecza. Po
�mierci rodzic�w i braci mieszka� w P�nocnym Lesie, wraz z elfami, gdzie
uczy� si� podstaw magii, a przede wszystkim, uczy� si� rozmowy z natur�,
s�uchania drzew, kwiat�w. Rozmowy z wod�, wiatrem i ogniem. Nie umia�
poskromi� tych �ywio��w, nie umia� do nich przemawia�, ale rozumia� je, a
one dobrze go zna�y. Teraz m�wi�y mu, �e spotka go co� z�ego, �e
niebezpiecze�stwo si� zbli�a.

Kiedy wi�c Ashan zobaczy� zbli�aj�c� si� z naprzeciwka ogromn� posta�.
Zwolni� konia i jeszcze mocniej zacisn�� d�o� na mieczu. W oczach Ashana
zab�ysn�� duch walki. Tajemnicza posta� zatrzyma�a si� jakie� dziesi��, g�ra
pi�tna�cie metr�w od je�d�ca.
- Waleczny Ashanie, dlaczego chcesz doby� miecz na przyjaciela, i dlaczego
stajesz do walki przeciw pieszemu, na koniu. Zreszt� wiesz przecie, �e
m�g�bym ci� ju� dawno ustrzeli� z �uku? -
- Gerard, elf Gerard! Nie mo�liwe... Gerard we w�asnej osobie! - wyra�nie
uradowany Ashan zeskoczy� z konia i pobieg� w stron� przyjaciela. Ten jednak
da� mu znak, aby si� zatrzyma�.
- Wiatr jest niespokojny, a drzewa m�wi� o niebezpiecze�stwie. -
- Wiem, dlatego te� pocz�tkowo by�em gotowy skr�ci� ci� o g�ow�... - Ashan
wyci�gn�� powoli miecz, i skierowa� wzrok w stron� lasu - S�yszysz, to tam.
W lesie s� gobliny... -
- S� gobliny i s� wargowie. Przed momentem nas zauwa�yli, za chwil� zwali
nam si� na g�ow� ca�y oddzia� tych bezmy�lnych stworze�... - szeptem
wymamrota� elf.
- Ca�y oddzia�? -  zapyta� zdziwiony Ashan - Jak to mo�liwe, �e ca�y, orkowy
oddzia� przedar� si� przez granice Kursanu, a w stolicy nic nie wiadomo. -

Gerard nie zd��y� ju� odpowiedzie�, bowiem z lasu wybieg�o oko�o dwudziestu
ork�w. Elf b�yskawicznie naci�gn�� strza�� na �uku i powali� najwi�kszego z
przeciwnik�w. Ashan wskoczy� na konia, w �lad za nim zrobi� to te� Gerard,
kt�ry cho� nigdy nie mia� k�opot�w ze zwierz�tami, to jazda we dwoje, na
jednym wierzchowcu nie nale�a�a do rzeczy, kt�re opanowa� do perfekcji.

Ko� jak b�yskawica pogna� z powrotem w stron� miasta i ju� po chwili nie
sylwetki wroga znik�y za w ciemno�ci nocy. Mogli zwolni�. Ashan wyci�gn�� z
torby du�y, srebrny r�g. G�os rogu by� tak pot�ny i donios�y, �e Gerard
odruchowo zas�oni� uszy. Po niespe�na czterech minutach dostrzec mo�na by�o
blask zbli�aj�cych si� od miasta pochodni.
- Ashanie, przyjacielu. Dlaczego� to budzisz p� miasta w �rodku nocy? -
zapyta� z oddali wysoki, barczysty m�czyzna. Obok niego dumnie kroczy�a
ma�a posta� z ogromnym toporem przy boku.
- W lesie ukry�y si� oddzia�y goblin�w. - bez przekonania odrzek� Gerard,
patrz�c nie ufnie na krasnoluda, kt�ry ju� mia� doby� toporu, kiedy mi�dzy
nimi stan�� Ashan:
- Nie czas teraz na bezsensowne k��tnie i zwady, w lesie jest wr�g nasz
wszystkich. Ty Gerardzie zapomnij o z�o�ci do krasnali, a ty Nili o z�o�ci
do elf�w! -
- Jak to mo�liwe, aby ca�e oddzia�y dotar�y pod stolic�, a my nie dostali�my
�adnych wie�ci. Ashanie, czy ufasz temu elfowi - zapyta� ten sam m�czyzna,
kt�ry przyby� z miasta na czele zbrojnych, a kt�ry ju� wcze�niej zwraca� si�
do Ashana.
- To m�j przyjaciel i brat przyrodni, Gerard z P�nocnego Lasu. I je�li
dostojny Blatfordzie ufa� komu� mo�na, to w�a�nie jemu... -
- Powiedz wi�c przybyszu, jak to si� sta�o, �e wr�g dosta� si� do lasu
otaczaj�cego stolic�, a wojska na granicach kraju stoj� jak sta�y, r�wnie�
szpiedzy nic nam nie donie�i.- Blatford zwr�ci� si� do elfa.
- Nie zupe�nie tak jest panie. Gobliny wraz z wilkami rozbi�y armi� Kursanu
na zachodniej granicy pa�stwa. -
- Dlaczego wi�c my o niczym nie wiemy? - Blatford popad� w niema�e
zdumienie, jednak na jego twarzy zacz�� szerzy� si� gniew i smutek
jednocze�nie.
-  To jest dla mnie tak� sam� tajemnic� jak dla ciebie... -
- Wi�c..., wi�c jak si� tutaj dosta�e�, co? - Blatford sta� si� teraz
podejrzliwy i nieprzyjemny.
- Nie twoja sprawa panie, jestem przyjacielem Ashana, i on mi ufa, od ciebie
tego nie wymagam, ale przesta� rzuca� oszczerstwami bo poznasz smak mojej
strza�y. - w tej chwili Blatford si�gn�� po miecz, zanim jednak zd��y�
wydoby� go z pochwy Gerard naci�gn�� strza�� na �uk i celowa� ju� w dow�dce.
- Uspokujcie si� do jasnej cholery. Gerardzie, zawsze z tob� tyle g�opotu! -
- To nie ja zacz��em - przerwa� Ashanowi Gerard.
- Racja, wstyd� si� Blatfordzie, synu kr�lewski! Czy ja, Ashan, p� elf, p�
cz�owiek, mam na oczach t�umu przywo�ywa� ci� to porz�dku! Kr�l jest moim
przyjacielem, a moi przyjaciele s� przyjaci�mi kr�la, zamach na Gerarda,
jest zamachem na godno�� twojego ojca! - ci�gn�� nieprzerwanie Ashan.
Wida� by�o, �e wojownik ma ogromny dar charyzmy. Blatford zmieszany schowa�
miecz i poda� r�k� na znak pokoju elfowi, kt�ry z wyra�nym podziwem patrzy�
na Ashana, kt�ry zawsze raczej sta� z boku, ni� mia�by uspokaja� cho�by
najmniej wa�nego ksi�cia, a przecie� Blatford najmniej wa�nym z pewno�ci�
nie by�.
- Skoro jest tak jak m�wicie, musimy zaatakowa� pierwsi, jest nas ju� sporo,
a wy�le jeszcze po konnych z miasta -
- Nie! - nagle zakrzykn�� Gerard - Nie mo�ecie ich zaatakowa�. -
Teraz Ashan podej�liwe popatrzy� na elfa, kt�ry wym�wi� co� w elfiej mowie.

- Teraz nie mo�emy atakowa�, drogi Blatfordzie, wroga jest znacznie wi�cej
ni�by si� wydawa�o. Trzeba zostawi� tutaj z dwudziestu zbrojnych i wr�ci� do
miasta. Nie ma innego wyj�cia. Prosz� Ci� tak�e, aby� zaufa� mojemu
przyjacielowi i pozwoli� mu zosta� tutaj. -
Blatford popatrzy� zdziwiony na...


C.d.n nastapi jak bede mial znow czas ;(

--
Thorin
tho...@memories.g.pl
www.brzezie.prv.pl